HET POOLSE LEVEN 24

Kowalewo Pomorskie is een stadje dat doorsneden wordt door wegnummer 15 richting Olsztyn. Alle verkeer, inclusief zwaar verkeer moet zich door dit stadje wurmen. De meeste steden op dit traject hebben inmiddels een rondweg, zodat niet alle verkeer door het centrum dendert. Vanaf Torun moeten ook wij door Kowalewo heen en omgekeerd. In de twee jaar dat we in Polen wonen hebben we al heel wat keren de stad doorsneden per auto of vrachtwagen. Een persoon trok altijd onze aandacht : dit oude vrouwtje van vermoedelijk ver in de 90, met kromme benen waar voetballer Jantje Wouters jaloers op zou zijn. Zij heeft dagelijks haar loopje, daarbij zowel in de winter als nu in de zomer getooid in het bloemetjesschort dat zij, als de gele truidrager in de Tour de France, met trots draagt. Steeds als ik haar zag lopen dacht ik: die moet nog een keer op de foto, maar hoe doe je dat in de drukke straat. Afgelopen week zag ik haar weer lopen. Ik gooide de auto knipperend aan de kant, pakte de telefoon en drukte af, waarna ik snel weer doorreed daar auto's toeterend achter mij stonden te wachten. Het resultaat is niet om over naar huis te schrijven, kortom een echte actie-foto onder het motto : Beter iets dan niets.

Zo heeft of had iedere stad of dorp zijn opmerkelijke inwoners. In Barendrecht, in mijn jeugd, had je Dolf. Wie kende hem niet ? In die tijd had je nog een Fanfare. Daarin speelden bovenal boerenzonen en dochters hun partijtje mee, mede aangetrokken door het rode tenue, inclusief stoere kozakkenmuts. De fanfare bestond uit trommelaars van klein tot groot, aangevuld met de toeter en blaasclub. Als je in die tijd muziek hoorde was het de Fanfare en die moest net als de brandweer uitrukken als er iets aan de hand was. Je liep dan je tuintje uit en probeerde te traceren of ze bij jou de straat in kwamen marcheren. De Fanfare werd toentertijd nog vooraf gegaan door een club meiden, de Majorettes, die geilden op aandacht en door hun hoog opgetrokken jurkjes was Dolf, een kenner op dat gebied, er als de kippen bij om die aandacht te belonen met zijn aanwezigheid. Hij liep voorop in de stoet, op 5 meter voor de Tambour Maitre, een kloeke Barendrechter met een grote lange zilveren staaf in zijn handen, die hij al dansend op de maat van de muziek liet bewegen. Dolf deed hem na met een tak of gewoon met zijn handen en stootte daarbij piepende geluiden van plezier uit.
Het toegesnelde publiek kwam uit alle stegen en tuinen gerend en stopte aan de rand van het trottoir om de stoet gade te slaan en te wachten op het moment dat de Tambour Maitre zijn zilveren staaf hemelhoog zou reiken ten teken dat het publiek getracteerd kon gaan worden op de kunsten van het korps, hetgeen betekende dat de Fanfare, al spelend, en de Majorettes patronen door elkaar heen gingen lopen. Dolf had meestal niet in de gaten dat de rest achter zijn rug was gestopt, en was soms al om de bocht verdwenen  of liep reeds 50 meter voorop, voordat hij in de gaten had wat er ging gebeuren. Hij spoedde zich terug richting muziek en ook hij mengde zich in de ingewikkelde looproutes. Voor hem was dit het teken om ook mee te doen en terloops een van de majorettes pardoes in dij of billen te knijpen, waarbij hij van genot net zo'n gil uitsloeg als de majorette zelf, die na dit voorval met een rode plek op haar spierwitte benen bleef rondlopen alsof er niets gebeurd was. Het publiek kreeg waar het voor kwam en onder grote hilariteit werd Dolf weer naar de kop van de stoet gedirigeerd, waar hij door de Tambour Maitre bestraffend werd toegesproken, inclusief de daarbij behorende gebaren. De stoet zette zich na de vrije figuren op de hoek van de straat weer in beweging en weg waren ze, om de hoek verdwenen, op naar de volgende straat of plein. Dolf slijt nu zijn oude dag in WAC Aksent van Humanitas en woont nog steeds in huize Meliom.
Een andere opmerkelijke gast, een beetje uit hetzelfde hout gesneden was Huib, wie kent/kende hem niet ? Hij was de eerste zendamateur van Barendrecht, werkelijk een godswonder dat hij dat voor elkaar kreeg. Als hij klaar was met uitzenden, deed hij zijn Willempie helm op, pakte de brommer en later de scooter, startte die, niet nadat hij voordat hij vertrok een sigaret in een pijpje stopte, die aanstak en tussen duim en pink (jawel u leest het goed) vasthield, ook terwijl hij reed. Menig agent geeft nu een bon voor bellen of whatts appen op de fiets, hij kon gewoon rijden met de ene hand en roken met de andere. De Dorpsstraat werd vervangen door het bordje Middenbaan, een voetgangersgebied, maar Huib reed gewoon langs alles en iedereen heen met zijn uitgestreken smoelwerk. Als een van de ondernemers hem aansprak zei hij : "Ik ben gehandicapt, dus voor mij geldt dat niet" en met een brede grijns vervolgde hij gewoon zijn weg, de ondernemer hoofdschuddend achterlatend. Ook Huib woont nog steeds in Barendrecht, waarschijnlijk nog steeds aan de Achterzeedijk bij zijn familie.

En dan nu van kromme benen naar kromme tenen.....

Ook in Kowalewo Pomorskie, iets verder bij centrum vandaan, huist onze verzekeringsagent, genaamd Tussenpersoon, tussen klant en verzekeringsmaatschappij(en). Oneerbiedig gezegd een soort pooier, maar dan in een ander segment van de markt. De klant krijgt wat hij wil en dat kost een paar centen. Deze handelaar in angst regelt dat alles keurig voor je en dan is de auto, vrachtauto en huis voor een jaar weer verzekerd, of toch niet.....................
Vorige week ging de telefoon :" Ja, goedemiddag mijnheer Bengsch. Hier M. , je weet wel van de verzekeringen. U heeft bij ons een verzekering lopen voor uw houten huis. Zou u de polis even voor mij op kunnen zoeken ? " Uiteraard kon ik dat, daar alles keurig in mappen op de plank staat. Evenwel bleek dat het bewuste papier niet in mijn bezit was en ik het dus niet kon vinden. Beiden hebben we de boekenplanken afgestruind op zoek naar het papier, maar helaas, geen spoor ervan. Dit komt niet vaak voor en ook wij verbaasden ons dat ons dit overkwam. Ik belde M de volgende dag terug en vertelde hem dat ik het niet kon vinden. Maar, niet getreurd, dacht ik, hij kan het zo opdiepen in zijn systeem op de laptop. Echter, hij maakte mij al snel duidelijk dat hij dat systeem niet in mocht i.v.m. de privacy, hier RODO genaamd. Ik vrat bijna de hoorn op, en maakte hem duidelijk dat hij de fucking RODO wat mij betreft best mocht omzeilen om erachter te komen of ons huis nog wel verzekerd is of dat de verzekering mogelijk afloopt. Dit ging alleen als hij het identiteitsbewijs van Agata mocht gebruiken. Uiteraard mocht dit en ik sprak af dat we de volgende dag bij hem langs zouden komen. De volgende dag gingen we naar het Pawilon Handlowy, een betonnen gedrocht van communitische snit, waarin een kunstbloemenhandelaar (!) en een wasmachinepoederfirma op de begane grond zijn gevestigd. Boven, op de eerste etage, is de grootste ruimte niet meer verhuurd. In een klein hok, gezeten als een fokzeug in een te krappe  megastal, zit onze tussenpersoon aanwezig te zijn achter zijn laptop, diep weggezonken in een heuse dircteursstoel. Hij kijkt ons vanonder zijn  bril aan met zijn moede ogen die zijn opgeblazen gezicht iets van een pad geven. We nemen beiden plaats, daar hij nog bezig is een andere klant te helpen. Na 5 minuten stopt hij de conversatie met de
andere klant en schuift over tafel een vers uitgeprint vel onder onze neus. Of we dat willen tekenen ? Ik vraag hoe het zat met onze woonverzekering voor ons houten huis. Hij gaf aan dat er iets naar ons is verstuurd per post. Zowel in Czystochleb als in Grebocin was niets aangekomen. Ik vroeg hoe het stond met de verzekering. Droogjes gaf hij aan dat de verzekering verlopen was, maar dat na ondertekening vannacht om 00.00 uur de nieuwe verzekering weer in zou gaan. Geschrokken vroeg ik hoeveel dagen we mogelijk onverzekerd waren, en schoorvoetend gaf hij toe dat dit de afgelopen 2 dagen waren, waarin heftige onweren de streek geteisterd hadden. Met mijn vuist sloeg ik, op tafel, de eerste schroom van mij af, mij daarna verontschuldigend bij de nieuwe klant. In mijn beste Pools maakte ik hem duidelijk dat wij (Kurwa) per jaar 3000 a 4000 zloty naar hem overmaken en dat wij als klant willen worden behandeld, zodat alles tot in de puntjes is geregeld. Vanaf vandaag graag aangeven wanneer een verzekering afloopt en tijdig bellen voor een afspraak. Na mijn tirade zakte hij nog dieper in het kunstleder van zijn stoel en vroeg of ik toch maar wilde tekenen. Dat deden we, drukten hem de hand en vertrokken stomend van ergernis uit het benauwde hok. Het duurde nog dik een uur voordat de stoom niet meer uit mijn oren kwam........................

Na deze dissonant is het nu weer tijd om verslag te doen van al het moois in Polen........

Iedere morgen maakt Agata haar ronde door de tuin boven en beneden, daarbij trouw gevolgd door Simply.

Zo hier en daar valt er dan wat water te geven of........

..............moet er wat onkruid gewied worden....... De moestuin doet het goed en zo ziet dat er s'avonds uit.......

Op een ochtend zaten we aan tafel in de woonkamer te ontbijten, toen deze vogel verscheen waarover ik u in een vorige blog heb geschreven : de DUDEK, in het Nederlands de HOP genaamd. Hij heeft iets weg van een specht, maar opmerkelijk is zijn mooie kuif........

Soms loop je naar buiten en zie je de mooiste dingen, in dit geval een prachtige salamander......

.....maar ook hele zeldzame insecten die volgens de boeken alleen in Białowieża voorkomen, maar bij ons gewoon rond het huis lopen.....

...en wat dacht je van deze .....................

...of deze.........

of onze huissprinkhaan, die we soms binnen, soms buiten tegenkomen.........

...of prachtige vlinders, die soms letterlijk je gezelschap opzoeken......

.....de maand juni was net als vorig jaar de maand van de Paardenvliegen, grote lompe vliegen, die soms venijnig kunnen steken. Velen van hen vlogen zich te pletter tegen de ramen van de schuifpui in onze woonkamer. De kwikstarrtjes zaten geduldig te wachten op de volgende klap en daarna hoefden ze hun hapjes alleen maar op te pikken vanaf de houten vlonder (zie 3e foto).....

Soms vliegt er pardoes een vogel in huis...

Onze bijen doen het goed. Ze vliegen af en aan. Eind juli hopen we de eerste honing te oogsten.....

De bijen vliegen rond ons huis waar het een ware oase aan bloemen is.....

Heel bijzonder zijn de "toortsen" op de heuvel ...............

Het Sint-Janskruid werd door Agata verzameld voor een etherische olie........

Een uitgestorven bloemensoort in Nederland is de Kocanka Piaskowa, een Strobloem-soort (Helichrysum Arenarium). Het groeit bij ons op de berg dit jaar.......

Onze vriend Marek heeft een heel veld vol van deze bloemen. Op een dag zijn we ze gaan plukken om te drogen, waarna we er een drankje van gaan maken dat met name goed is voor de lever...

Er vlak naast op onze berg staat dit prachtig kruid..........

.......en ook de gele lis die groeien nabij de moerassen rondom ons....

Soms moet er ook wel eens onkruid weg gehaald worden. Van Wojtek leende ik een zeis en uiteraard ging ik daarmee aan de slag...

Soms houdt dit vogeltje ons gezelschap ..............

In het vogelhuis dat ik vorig jaar samen met Wadna heb gemaakt, huisde dit voorjaar een merel. Het jong keek zo nu en dan nieuwsgierig naar buiten.......

Ook de Kraanvogels kregen gezinsuitbreiding...............

In het voorjaar moet je soms ook dingen opruimen. Onze Renault Clio werd na jaren trouwe dienst met pijn in het hart verkocht. Ons rest nog deze laatste foto.....

Bijzonder is dat op ons landje, halverwege de heuvel achter ons huis, een familie reeen een slaapplaats voor de nacht heeft gevonden.....

Voordat ik u ga vetrellen wie er bij ons allemaal op bezoek kwamen, eerst een overdenking onzerzijds daarover : Dit jaar is de Body Stress Release pas echt goed van de grond gekomen, mede door de informatieve bijeenkomsten, maar ook door de enthousiaste verhalen van onze klanten n.a.v. de releases. Vanaf maart j.l. maakten we een groeispurt door en dat zakt in op het moment dat je aangeeft op reis te gaan. Ook is het zo dat als iemand op bezoek komt, je hen of haar de volledige aandacht wilt geven. Kortom de focus op energetisch niveau. Alle bezoek is leuk, maar kan soms ook erg vermoeiend zijn. Daarom hebben we het voornemen het volgend jaar anders te doen met de bezoeken : Per maand een bezoek van een week en de rest de focus op de BSR. Dus, wie volgend jaar bij ons langs wil komen is van harte welkom, maar plan ruim van tevoren wanneer je komt naar ons.
Body Stress Release is ons ding en we vinden dat geweldig om te doen en bezorgd ons tevens ons inkomen. Wij gaan ervan uit dat u begrijpt wat we bedoelen....................
Laatste nieuws :
1.de Poolse fiscus heeft besloten dat we een fiscale kassa in huis moet hebben, online gekoppeld aan het hoofdkantoor in Warszawa...... Dus vanaf 1 juli j.l. krijgen al onze klanten een bonnetje.......
2. vanaf maart 2020 komt er een derde BSR practitioner in Polen. Natalia Kiedos is dit jaar toegelaten op de BSR-opleiding in Engeland. Zij studeert eind maart 2020 af en start dan haar praktijk in de noord-Poolse plaats Słupsk. 
3. ook een oud-client van Agata in Barendrecht is toegelaten op de BSR-opleiding in Engeland. Jona Tuk zal vanaf maart 2020 een BSR-praktijk in de buurt van Rotterdam openen.

Naast het onverwachte bezoek van wat wild, weten ook allerlei mensen ons te vinden voor een overnachting, zoals het muzikale duo Nanne en Ankie, die op doorreis in Polen waren voor een Esperanto-congres. Esperanto, een wereldtaal is overigens ontworpen door Ludwik Zamenhof, inderdaad, een Pool, rond 1900.

Ingrid, een oud-client uit Barendrecht kwam nieuwsgierig een lang weekend op bezoek voor releases, maar ook om te kijken hoe wij leven in Polen. Toeristische uitstapjes hoorden daar ook bij uiteraard.

Ingrid haalden we op van het vliegveld in Gdansk op 4 juni. Die datum bleek er een om te onthouden..

Het was precies 30 jaar geleden dat de eerste vrije verkiezingen in Polen plaats vonden op 4 juni 1989. In het centrum van Gdansk vielen we midden in de festiviteiten, waarbij er door kopstukken van toen met een enorme vlag gesjouwd werd. Let vooral op de middelvinger van de gebrilde man vooraan, die het duidelijk niet leuk vond dat ik foto's nam...

Onverwacht kwamen we midden tussen actievoerende mensen terecht met shirts bedrukt met daarop Konstytucja erop, refererend aan de ontslagen opperrechters die inmiddels zijn vervangen door vriendjes van Minister-President Kaczyński (PIS).

Onze vrienden Martin en Irene uit Barendrecht, waren de gehele week onze gast. Uiteraard bezochten we het centrum van Toruń per watertaxi vanaf de overkant van de Wisła...

Martin is een verwoed visser........

......zijn halve auto bestond uit vissersattributen, maar uiteindelijk werd er niets gevangen in Polen. Waarschijnlijk te mooi weer, want tijdens hun verblijf was er sprake van een heuse hittegolf.

Op een van die mooie dagen besloten we te gaan kajakken op de rivier de Wda. Het werd een prachtige tocht van rond de 20 kilometer dwars door een prachtig reservaat heen van Błędno naar Tleń.

Onze BSR-collega en vriendin Uta kwam ook weer een week genieten. Wij haalden haar samen met Wojtek en Jadzia op in Gdansk. Gezamelijk gingen we allereerst naar het strand van Orłowo, met zijn prachtige pier. Voordat we die gingen bekijken, gingen we allereerst uit eten in een visrestaurant ter ere van de verjaardag van Wojtek.

Vanuit het restaurant heb je prachtig zicht op de Oostzee ..............

Na een heerlijk maal gingen we lekker uitwaaien op het strand en de pier van Orłowo.

Twee dagen verbleven we in het pension gerund door neef Robert en nicht Daria, beiden kinderen van de jaren geleden overleden peetvader van Agata, genaamd Leszek Kruszewski. Het huis staat in Dębki op loopafstand van het strand.

De volgende dag benutten we dan ook om heerlijk van het strand gebruik te maken. We waren niet de enigen........

De zomervakantie hier is begonnen en duurt van 16 juni tot 1 september ! Ook in Nederland is in sommige delen de vakantie al aan de gang, en in sommige delen nog niet.
Ik heb net een geweldig boek uitgelezen : Grand Hotel Europa van Ilja-Leonard Pfeijffer, Arbeiderspers 2018. Het boek schetst een treffend beeld van Europa c.q de wereld.
Een gedeelte wil ik u niet onthouden :

Het gebeurde op een ochtend in de lobby van ons hotel. We hadden ontbeten en ons gekleed om de stad in te gaan. Clio droeg haar zwarte kokerrokje met kanten zoom, een mauve zijden blouse en een eenvoudig maar chic zwart colbert van Armani; ik mijn grijze pak met krijtstreep, een wit overhemd met vergulde manchetknopen en een effen mauve das met vergulde dasspeld. Toen we op het punt hadden gestaan om de deur uit te gaan, was zij erachter gekomen dat ze haar zonnebril was vergeten. Ze was even terug naar boven gegaan om hem te halen. Ik wachtte op haar en bekeek de reproducties van oude stadsgezichten en kaarten van Valetta die ter decoratie in de lobby waren opgehangen.
Er kwam een hotelgast via de brede houten trap naar beneden. Ik zou hem beschrijven als een forse, kalende man van een leeftijd waarop mannen het voor hun aantrekkingskracht op vrouwen meer van hun status en maatschappelijke positie moeten hebben dan van hun spiegelbeeld. Zijn bierbuik werd grotendeels maar niet volledig bedekt door een vaal, verwassen T-shirt. Zijn hoofd was dik en rood als een kreeft van de vakantie en alle daarbij behorende ergernissen. Hij droeg een sportief bedoelde plastic zonnebril met een touwtje en een bermuda met bloemetjesprint in opvallende kleuren, waaronder zijn melkwitte kuiten als volle varkensblazen opbolden. Ik groette hem omdat het mij onbeleefd leek om dat niet te doen.
" Iemand moet even boven komen, " zei hij in het Engels tegen mij. "De wc spoelt niet door" .
" Het spijt mij dat te horen " , zei ik. " Maar ik vrees dat ik u niet kan helpen. Ik werk hier niet. "
Hij keek mij aan alsof hij mij niet geloofde, maar wendde zich dan toch maar tot de medewerker aan de receptiebalie met zijn probleem.
Het was een incident van niets, maar toen ik er later aan terugdacht, begon ik mij er met terugwerkende kracht over op te winden. Dat deze weinig flatteus uitgedoste toerist mij had aangezien voor een werknemer van het hotel, was nog tot daar aan toe. Maar de vanzelfsprekendheid waarmee hij zijn vergissing had begaan, irriteerde mij omdat ik wist wat daarvan de oorzaak was. Hij had mij aangezien voor personeel omdat ik een pak en een stropdas droeg. Dat ik evenals hij een gast was van het hotel en welbeschouwd niet minder toerist dan hij, was niet in hem opgekomen omdat ik niet net zoals hij exhibitionistisch ontspannen gekleed ging in vakantieondergoed met teenslippers. En in feite had hij gelijk gehad. Dat ergerde mij nog het meest. Hij was de norm. Statistisch gezien gold dat met zekerheid. Ik was de merkwaardige uitzondering.
En als we nou in een badplaats waren, kon ik dat nog begrijpen. Ook in Lloret de Mar zou ik mij goed kleden, daarin moet een heer geen compromissen dulden, maar ik zou het nochtans kunnen begrijpen als ik in mijn pak met zorgvuldig uitgezochte das met enige verbazing werd nagekeken op het discostrand. Maar hier waren we in de historische stad Valetta, het eeuwenoude bolwerk van het kruis tegen het kromzwaard, wieg van de Maltezer Orde, hoofdkwartier van de tempeliers, waar kunstenaars uit heel Europa hun diensten hadden aangeboden en waar de geschiedenis van het continent was geschreven. Maar ook hier was ik de enige respectvol geklede man te midden van barbaarse horden in strandkleding. De enigen die dassen en jasjes droegen, waren inderdaad de obers, de portiers van de luxehotels, de medewerkers van het toeristeninformatiecentrum, de jongens van de valetparking en de bewakers van de musea. De vergissing die de toerist die ochtend in de lobby van ons hotel had begaan, was volkomen begrijpelijk, en dat was juist precies zo absurd, ridicuul en belachelijk. Ik kon mij daar werkelijk over opwinden.
Ooit was de wereld duidelijk. De heren waren te herkennen aan hun hoeden, jassen en dassen, en zij lieten zich bedienen door het werkvolk met petten en plebs in lompen. Ik zeg niet dat dat de ideale wereld was, maar het had een zekere logica. Op een gegeven moment in de geschiedenis hebben deze beide rollen hun kostuums geruild. Tegenwoordig is het precies omgekeerd en daarmee nog steeds duidelijk, maar minder logisch. De patsende klasse, die het geld te besteden heeft, kun je eraan herkennen dat zij het zich kan permitteren om uiterlijk zo onverzorgd mogelijk in verwassen confectie onderuitgezakt op een terras te hangen, terwijl het personeel zich van zijn clientele onderscheidt door zijn smetteloze en onkreukbare verschijning. De ober kun je herkennen aan zijn strikje, de sommelier aan zijn driedelig pak, en de portier aan zijn smaakvolle stropdas in gedekte kleuren, terwijl hun hooggeschatte gasten zich in Benidormsmoking hun tafeltje laten wijzen. 
Het vreemde hiervan is dat deze schaamteloos uitgedoste toeristen thuis in Duitsland, Denemarken, Nederland of Amerika naar alle waarschijnlijkheid pakken en dassen dragen op hun werk bij de bank of het verzekeringskantoor. Maar dat is eveneens conform de paradoxale moderne logica, want daar zijn zij het personeel. Zij beschouwen hun pak als een dwangbuis en hun das als een knevel die hen bindt aan hun bestaan als loonslaaf. Waar verzorgde kleding vroeger een verschijningsvorm was van innerlijke beschaving en respect voor de omgeving, is het thans het verplichte uniform van een onvrij bestaan dat men in zijn vrije tijd zo snel mogelijk verwisselt voor een outfit die zo veel mogelijk het tegendeel is van de als verplichting ervaren verzorging.
Maar tegelijkertijd zijn zij trots op hun banen, stress, salarissen, leaseauto's, kantoren en verplichte pakken. Dat zijn statussymbolen. Maar het ultieme statussymbool is de bermuda met de teenslippers. Als je op het hoofdkantoor van een multinational iemand aantreft die er zo bij loopt, kun je er zeker van zijn dat hij de bigshot is. He doesn't give a fuck , weet je wel, en hij kan het zich permitteren. Hij wordt er het diepst om bewonderd. Hij is het rolmodel. Iedereen zou het liefste bellend op de rand van zijn zwembad miljoenen binnenharken tussen twee cocktails door. Dat is de rol die ze op vakantie proberen te spelen. They don't give a fuck voor de 3 weken dat de baas niet in hun nek hijgt, en dat willen ze laten zien ook.
Maar wat bij deze mondiale kostuumverwisseling verloren is gegaan, is het respect voor de omgeving. Dat wordt gezien als de van hogerhand opgelegde verplichting van de arme loonslaaf. Wanneer je die verplichting van je af kunt schudden en zonder enig respect voor de omgeving ongeremd uiting kunt geven aan je zelfgenoegzame hedonisme en egoisme, dan heb je het echt gemaakt. Tijdens de 3 weken van hun vakantie nemen ze daar vast een voorschot op. 
Volgens de nieuwe, wereldwijde, cynische religie van het neoliberalisme is het niet alleen het enige zaligmakende doel om zo veel mogelijk geld te verdienen en uit te geven in een permanente, perverse hoogmis voor het consumentisme, maar geldt het bovendien als deugd om dat doel na te streven met zo min mogelijk consideratie voor de medemens. Respect voor anderen past niet bij de winnaarsmentaliteit die wij bewonderen en onderwijzen aan onze kinderen. Egoisme is een voorwaarde voor succes. Een altruistische ondernemer is een slechte ondernemer, en de neoliberale eredienst eist van alle gelovigen dat zij zich tot ondernemer bekeren en vol overgave in het spel storten van winnaars en verliezers waarin elke winnaar willens en wetens wint ten koste van de anderen. Dat zijn de regels. Zo wordt het spel gespeeld. Wie uitdraagt schijt te hebben aan de wereld terwijl hij zijn eigen hedonisme zonder scrupules bevredigt, is een heilige en een voorbeeld voor ons allen. Dat is wat er mis is met de wereld. Daarom vervuilen halfnaakte toeristen de historische steden van ons oude continent met hun wansmaak.
Enfin, dat laatste gedeelte met mijn analyse van het neoliberalisme moet ik misschien in de definitieve versie van mijn boek een andere plek geven. Het is wellicht wat veelgevraagd om van de lezer te verwachten dat hij mijn conclusies deelt op grond van een incident waarbij een slecht geklede toerist mij voor een hotelmedewerker aanzag. Maar ik heb wel gelijk.
 
Na twee dagen togen we weer huiswaarts, niet nadat we het "huis dat op zijn kop staat" in Szymbark hadden bezocht. Het huis werd in 2007 voor het publiek opengesteld. Het is compleet ingericht met meubilair dat aan de vloer is opgehangen. Bezoekers kunnen het pand via een raam op de verdieping betreden. Een plaatselijke ondernemer van houten skeletbouw bouwde het huis, dat volgens hem symbool staat voor de omverwerping van het communistische systeem, maar ook voor de hedendaagse wereld met zijn voortdurende veranderingen en bedreigingen.

Heel gek om daar naar binnen te stappen. Je zintuigen raken pardoes helemaal in de war, met draaierigheid tot gevolg....

Iedereen was weer blij buiten te zijn, en alles weer normaal te kunnen aanschouwen...

Op hetzelfde terrein wordt de langste plank ter wereld (uit een stuk) tentoongesteld.......

Ter afscheid van Szymbark namen we een statiefoto van Wojtek met Jadzia bij een speciale fontein....

Uta verbleef de rest van de week in ons houten huis, waar we weer lekker bijkletsten en genoten van het warme weer. Aan het eind van de week aten we met uitzicht op de scheve toren in het centrum van Toruń.

In Toruń waren ze jarenlang verdwenen uit het straatbeeld : Bedelende Roemenen. Nu sturen ze de jeugd de straat op, gewapend met een accordeon...

Hij speelde niet eens onverdienstelijk en dus besloot ik hem een złoty te geven.

Hij bekeek het muntstuk, en gaf aan het te weinig te vinden. O.k. dacht ik, als we het zo gaan spelen, dan maar direct lik op stuk geven. Ik griste mijn munt uit zijn kleine knuist en gaf aan dat hij met mij niet moet dollen : graag of niet, hetgeen het laatste betekende. Verbouwereerd keek hij me na..........

Na een wederom fijne week met Uta, sloeg het weer om van heet naar koel en regenachtig en was het tijd voor het inmaken van heerlijk fruit : Aardbeien..

...en kersen.......

Op een spaarzame mooie, zonnige dag togen we naar het strand van het Jezioro Zamkowe. Op de plek waar we in de winter zwemmen in ijskoud water is nu een heus palmenstrand aangelegd.....

Op 21 juni was alweer de langste dag van het jaar. Dat vierden wij samen met een lekker kampvuur a la Sint Jan.

Soms gaan we even een rondje om het huis maken, het huis eens uit een ander perspectief bekijken..

..maar ook van sommige struiken kunnen we genieten, zeker met de prachtige bloesem...

De andere zijde van de heuvel is nu een hotel voor vogels geworden, voor een zeer zeldzame zwaluwensoort.........

Gisteren was mijn 57e verjaardag. Dat vierden we door naar Grudziądz te rijden en een bezoek te brengen aan een botanische tuin..

Proost !!

En zo komt aan deze blog nr. 24 een vrolijk einde.
Blog 25, een mijlpaal, zal spoedig volgen mits er voldoende copij voorhanden is. Hopelijk kunnen we u dan de verkoop van ons appartement melden of de verkoop van onze oranje vrachtwagen. Zeker is een verslag van mijn verjaardag met de familie hier, de komst van mijn ouders volgende week, een bezoek aan het reggaefestival in Ostróda en nog veel meer moois.
Fijn dat u weer de moeite heeft genomen deze blog te lezen. Uw reacties zijn meer dan welkom !

Do widzenia !

Andy en Agata.