HET POOLSE LEVEN 13

DE GESCHIEDENIS VAN DE MARATHON :
De discipline is verbonden aan de slag bij MARATHON uit het jaar 490 v. Chr., die de 1e Perzische oorlog in het voordeel van de Grieken besliste. Een Griekse soldaat zou toen van het slagveld in Marathon naar Athene gesneld zijn (ongeveer 35 kilometer) om het nieuws van de overwinning van de Atheners op de numeriek veel sterkere Perzen te melden.
Geschiedkundig is het verhaal niet betrouwbaar. Het verslag van Herodotus is weliswaar quasi-eigentijds, maar heeft een andere context : de soldaat Pheidippides werd verschillende dagen voor de slag bij Athene naar Sparta gezonden om hulp te vragen. Na de weigering van de Spartanen liep de bode terug naar Athene, alles samen bijna 500 kilometer. Bijna 6 eeuwen later pende Ploutarchos de klassieke versie van de legende neer. Zijn boodschapper rende van Marathon naar Athene en viel dood neer na het uitbrengen van de woorden "Gegroet, we hebben gewonnen !" Nog volgens Ploutarchos heette de loper Thersippos, maar hij vermeldt ook andere bronnen die hem Eikles noemden en in volle wapenuitrusting lieten lopen. Ook zonder deze fysieke ongerijmdheid is de historiciteit van het verhaal niet aannemelijk.
Niettemin bood het eind 19e eeuw de inspiratie voor de naam van een afstandsloop. Onder aanvoering van Pierre de Coubertin streefde de Olympische Beweging naar de invoering van een groots internationaal sportevenement, dat tevens als een eerbetoon moest gaan gelden aan klassieke idealen die in het oude Griekenland werden verondersteld. Om daaraan meer cachet te geven bedacht men de invoering van passende onderdelen : discuswerpen en ook de marathonloop (een hardloopwedstrijd over een lange afstand, die werd beschouwd als de grens van het menselijk kunnen en waarin vooral het uithoudingsvermogen van de deelnemers flink op de proef zou worden gesteld). Op suggestie van de Franse filoloog Michel Breal werd deze wedstrijd als marathonloop opgenomen in het programma van de eerste moderne Olympische Spelen, die in 1896 in Athene werd gehouden.
De afstand van de marathon zoals die tot heden geldt, werd voor het eerst gelopen bij de Olympische Zomerspelen van 1908 in Londen. Toen werd de oorspronkelijke afstand van 25 mijl verlengd naar 26 mijl, dit om louter organisatorische redenen ten gevolge van een verzoek van het Britse koningshuis. De afstand kwam enigszins overeen met die tussen Marathon en Athene : 42 km. en 195 meter, de afstand tussen de start op het terrein voor Windsor Castle tot de finishlijn die precies voor de koninklijke tribune in het White City Stadium in West-Londen was uitgezet. Op de volgende OS werd er echter weer een andere afstand gelopen en pas 12 jaar later werd het internationaal definitief vastgelegd, dat de marathon over 42 km. en 195 meter verlopen zou moeten worden.

Waarom al die info over de marathon, gelardeerd met een foto van ooievaars. Ik ga het u uitleggen in deze blog nummer 13. Ooievaars zijn een veel voorkomende vogel hier in Polen. De foto heb ik genomen toen ik onkruid aan het wieden was tussen de suikerbieten. Ja, we worden ingeschakeld door Wojtek, de broer van Agata, want met z'n zevenen onkruid wieden is leuker dan met twee man. Als ik vertel dat er in Groot-Ammers een ooievaarsdorp was/is (bestaat het nog ?) dan schieten de Polen gelijk in een lachstuip. Jullie Nederlanders zijn een raar volk want de ooievaar is een veel voorkomende vogel hier, die zeker geen gekunsteld dorp nodig heeft. Daarnaast is de ooievaar de brenger van een over het algemeen mooie boodschap : er is een kind geboren. Tegenwoordig zijn de ooievaars ingevlogen in het raam van de net bevallen moeder, waardoor waarschijnlijk pardoes de vliezen gebroken zijn en het kind ter wereld is gekomen. Ook in deze blog staat de ooievaar voor een blijde boodschap, weliswaar van iets andere aard, waarover verderop in deze blog.
Het stuk over de marathon heeft te maken met een brief die wij onze familie, vrienden, kennissen hebben gestuurd. In blog nr. 12 heb ik u onze zorg gedeeld, dat ons appartement in Grębocin maar niet verkocht wil worden. Je kan achterover blijven leunen tot er iets gebeurd, of actie ondernemen en dat laatste heb ik gedaan door een gewaagde brief op te stellen en mensen te vragen ons (geldelijk) te steunen. Hieronder is de brief integraal afgedrukt :
========================================================================

Grębocin (Polen), 16 augustus 2018

Beste .................. ,

Precies een jaar geleden, op vrijdag 18 augustus 2017, verhuisden wij van Nederland naar Polen. We verlieten ons huis aan de Walmolen 18 te Barendrecht, en trokken in ons appartement te Grębocin, dat we voor dat doel grondig renoveerden.

Een jaar vliegt voorbij en de volgers van onze blog (www.andyenagatainpolen.blogspot.com) hebben onze wetenswaardigheden van toen en nu op de voet kunnen volgen :

We leven onze droom in Polen, en wel te verstaan, in de bossen van Czystochleb. Qua materie bestaat die droom uit een houten huis, een garage en een lap grond van om en nabij een hectare groot. Daarnaast hebben we respect voor de natuur, zijn bronnen en de cosmos. Met die uitgangspunten , aangevuld met liefde, vertrouwen en doorzettingsvermogen bouwen we aan onze nieuwe toekomst die bestaat uit het eerste centrum voor Body Stress Release in Polen. Ook dat was een van de redenen om naar Polen te verhuizen nl. het introduceren van BSR in Polen. Inmiddels geven we 20 releases per maand en dat is voor nu , met onze focus op de bouw, net genoeg. Uiteraard willen we dat gaan uitbouwen. In ons nieuwe huis zullen wij beiden mensen kunnen ontvangen in onze eigen praktijken, met rondom het fantastische uitzicht over de velden. Naast BSR kunnen mensen bij ons ook bijkomen van het hectische leven elders. We hebben gastenverblijven voor max. 4 personen, waarbij we op maat een programma samen kunnen stellen dat past bij de wens van de klant. Daarnaast proberen we zo veel mogelijk zelfvoorzienend te zijn qua energie en water. Bij ons geen wifi, maar gewoon internet uit de kabel, en daarnaast veel ruimte voor spirituele ontwikkeling. Kortom, meer uit het hart leven en minder met het hoofd. En als je de blog leest zie je dat we echt bezig zijn met het realiseren van ons paradijs in Czystochleb: Zon, miljoenen sterren s' nachts, wild, moestuin die floreert, paddenstoelen, bossen, prachtig zwem en viswater op 10 minuten afstand, de beboste heuvel naast het houten huis met uitzicht over de omgeving vanuit 3 hangmatten, kikkers, salamanders, bijzondere vogels in alle soorten en maten, en daartussendoor lopen wij, Andy en Agata met Simply onze kat, die dit ook als een eldorado ervaart. 

Dit jaar voelt als het deelnemen aan de MARATHON . Een hele lange aanloop naar de start, en die was op 18-8 vorig jaar. Er zijn in een jaar heel veel dingen gebeurd hier in Polen, maar ook in Nederland bij familie en vrienden. Toch bleven we vol vertrouwen doorlopen en doorpakken met de finish op 1-9 a.s. in zicht.

Net als bij de marathon zijn er soms kritieke momenten. Lezers van de blog weten dat we in aanloop naar de bouw geen toestemming kregen om te bouwen. Toch werd deze hobbel genomen en hoefden we niet uit te stappen, zoals vaak bij marathons wel het geval is. Het lopen van de dik 42 kilometer is een fysieke aanslag, maar zeker ook een mentale aanslag op het lijf. Maar vol vertrouwen renden we dit jaar door en realiseerden met vallen en opstaan, maar wel op eigen kracht, wat we voor ogen hadden.

Nu zijn we aangekomen bij het voor ervaren hardlopers bekende 37 kilometer punt. De finish is in zicht, het publiek staat op de banken, de speakers schreeuwen iedereen naar het eindpunt. En toch stappen op dit punt de meesten uit. Vermoeid door de zware wedstrijd en er is maar iets nodig dat tegenzit (kapotte veter, blaar of iets anders) en mensen stappen uit ook al is er relatief nog maar weinig kilometers te gaan.

Ook wij voelen dat we nu op dit punt zijn aangekomen. Het huis staat bijna en is bijna klaar, maar er zit net iets tegen en dat is de verkoop van ons appartement in Grębocin. Sinds 18 mei staat het te koop voor 210.000 zloty, omgerekend rond de 50.000 euro. We zijn al een paar keer in prijs gezakt en dit is gewoon een interessante prijs. Maar liefst 6 makelaars zijn voor ons bezig, maar met resultaat op dit moment nog 0.

Het geld van de verkoop van ons appartement is op korte termijn nodig om bouwers en leveranciers te kunnen betalen. (keuken, badkamers, loodgieters, bergbewoners die ons houten huis bouwen) De finish is in zicht en toch draait het uiteindelijk om geld om het netjes af te ronden.

Inmiddels hebben we van de 50.000, 26.000 euro geleend bij familie en vrienden. Wordt het appartement in Grębocin verkocht, dan storten we die bedragen direct terug, uiteraard. Overigens, alles tot nu toe is door ons gedaan uit eigen geld, dus zonder geleend geld van de bank, zonder hypotheek of wat dan ook. Ook onze creditcard staat in de plus, dus helemaal op eigen kracht, we staan nergens in het krijt ….

Banken willen ons geen stuiver lenen daar wij net begonnen zijn hier in Polen. Mijn lieve ouders wil ik hier niet mee lastig vallen. Zij  hebben aow en een bescheiden pensioentje en we willen hen niet op kosten jagen. Nee, uitgangspunt blijft : we doen het op eigen kracht en zoals Frank Sinatra ooit zong , we do it our way !

Om de benodigde overige 24.000 euro op korte termijn voorhanden te hebben, willen we een beroep op jou/jullie doen , ons  500 euro te lenen. Je hebt daarbij de volgende keuze :

Optie 1: Renteloze lening  500 euro (of veelvoud hiervan), teruggestort door ons na verkoop appartement

Optie 2 : Lening 500 euro (of veelvoud hiervan) is bevestiging dat je een week voor dat bedrag (voor 2 personen) bij ons te gast bent, uiteraard in overleg qua data vast te leggen in de loop van het jaar of later.

Optie 3 : Je ziet ervan af om ons te steunen , daar het op dit moment niet uitkomt.

Kies je voor optie 1 of 2, dan zullen we schriftelijk bevestigen dat je ons de 500 euro leent of een verblijf van een week bij ons vooruitbetaalt voor 2 personen t.w.v. 500 euro.

We realiseren ons dat we heel wat vragen van jou/jullie. Wie van jullie wil eraan deelnemen ons onze droom waar te maken. We zijn er dichtbij en willen met deze openhartige en kwetsbare brief jullie hiervan deelgenoot maken en ook uitnodigen aan de droom deel te nemen, zodat we samen sprankelend kunnen  finishen…

Reageer duidelijk en recht op de man af, liefst per mail of telefoon,  wat je hiervan vindt. Hopelijk help je ons even uit de nood en trek je ons over de meet , weliswaar met het snot voor de neus, ietwat zwalkend maar wel met opgeheven hoofd.

Met vriendelijke groet,

Andy en Agata Bengsch

Ulica Torunska 12B/3

87-122 Grębocin

Polska

Tel. Vast +48 56 653 09 02               Andy :+48 500 716 886           Agata : +48 500 716 835

andy@bsrbarendrecht.nl                                   agata@bsrbarendrecht.nl

andy@bsrzdrowezycie.pl                                   agata@bsrzdrowezycie.pl

Rek.nummer : NL65 RABO 0104 2818 39 t.a.v  a.bengsch

======================================================================

En nu komen de ooievaar en het verhaal over de marathon samen : Enorm veel mensen hebben gereageerd op de brief, vooral per mail. Prachtige, eerlijke, oprechte verhalen, met bovenal veel bereidheid om ons te steunen, maar bovenal blijkt dat mensen ons nauwgezet volgen en erg betrokken reageren. Zoals vermeld in de brief waren er 3 opties. Laat ik vooralsnog het volgende stellen : Iemand die reageert is goud waard en het is daarnaast leuk te lezen hoe het de mensen vergaat. Alles is goed. Dus de mensen die optie 3 kozen, en met vaak prachtige verhalen uiteenzetten waarom ons helpen er effe niet inzit , is net zo waardevol als de mensen die voor optie 1 en 2 kozen. En nu komen we steeds dichter bij de blijde boodschap : In de brief leg ik uit dat er 23.500 euro op korte termijn ontbreekt. Sinds donderdag 16 augustus tot en met vandaag is er 14.500 euro toegezegd en in veel gevallen reeds gestort op onze rekening. Wat een fantastisch resultaat ! Daar wordt je effe stil van, niet ? Zo wordt ons huis in Polen ineens gedragen door heel veel mensen, en vaak ook nog van mensen van wie je geen weet had dat ze zo betrokken over onze schouder meekijken. Er rest dus nog een gat van 9000 euro en met een kleine tussensprint hopen we dat op korte termijn ook toegezegd te krijgen. De mensen die kozen voor optie 1 en 2 hebben inmiddels een certificaat van ons ontvangen, om het een en ander formeel te maken. Met ons stempel en onze krullen eronder, staan we voor wat we zeggen, en dat doen we ook : zodra het appartement verkocht is, storten we ieders toegezegde bedrag netjes terug op de rekening van de vriend, kennis, familielid. Deze blog komt op Facebook en ook de kale brief zullen we op dit medium zetten om ook anderen de gelegenheid te geven te reageren.

En dan nu weer terug naar de bouw : De afgelopen week geen Górale op ons land. Die komen pas op het moment dat de ramen worden geplaatst, en dat is morgen vroeg, maandag 27-8 ! En om maar gelijk met wat anders in huis te vallen : de keuken wordt dinsdag geplaatst !
De afgelopen week was dus rustig voor ons, alhoewel. We zijn druk bezig ons appartement onder de aandacht te brengen middels copietjes her en der verspreiden, langs gaan bij de makelaars om te vragen of ze nog wat aan het doen zijn etc. Maar vorige week maandagmiddag kwamen dan toch ineens de hydraulicy (Pools voor pijpfitters of loodgieters) met sjofel en al aanrijden, om aan de slag te gaan met het graven en aanleggen van onze ecologische riolering.

Wat is er ingegraven, hoe werkt het ? Laten we vooralsnog maar eens een drol volgen die in een van onze toiletten wordt geplonst. Onder ons huis liggen de rioleringsbuizen verbonden met de beide toiletten. Hierdoorheen floept hij op de kopse kant van ons huis (aan de bergzijde) naar buiten en komt na een meter of 5 in een grote ingegraven plastic bak van een paar duizend liter. Eens in de maand storten wij in een van de toiletten een portie bacterien en die zorgen ervoor dat de drol in de grote bak wordt opgelost tot een soort vloeibare drap. Die stroomt via buizen aan de kant van de maisveldzijde van ons huis naar de plek waar je mannen hierboven op de foto bezig ziet. Vanaf daar werd een paar meter buis ingegraven naar het schuinlopende gedeelte van het grasveld aan de terraszijde van ons huis. Daar werd een diepe brede gleuf gegraven...

.....die daarna werd volgestort met een paar ton grind.

Op het grind komen drie armen van buizen, een beetje gelijkend op een octopus. Dit is het eindpunt van de droldrab : de waterige massa drenst uit de buizen , door het grind in het zand. Een halve meter plastic pijp zorgt voor de ontluchting. Dat steekt boven het maaiveld uit. Niet echt het toppunt van schoonheid, maar we gaan er leuke bossages omheen zetten, zodat het minder opvalt.

Zo composteren we zelf ons eigen veld, nietwaar ?
Na deze klus was het graafwerk nog niet over. Het regenwaterafvoersysteem werd ook aangelegd.

Het regenwater komt op de heuvel op een punt samen en is verbonden met een nog in te graven 4000 liter grote betonnen opvangbak van het regenwater, om daarna te gebruiken voor het water geven van de planten. Hoef je geen water uit de kraan te tappen, kortom hergebruik van regenwater, en dat water is overigens ook beter voor de planten.

De regenwaterafvoer om de garage is toegeleid naar het grasveld onder aan de berg. Dus vanaf nu geen wilde stromen meer rond de garage na een zware regenbui.

Intussen zijn de boeren, als gevolg van de fantische zomer, eerder begonnen met oogsten van het mais. In dit geval worden de hele maisplanten gehakseld en het gruis dient het komend jaar als voer voor de koeien.
Zelf ben ik begonnen met het verven van de badkamer, een z.g. pu-vloer.

Gisteravond, zaterdag 25-8 , had Agata een reunie (35 jaar) van de middelbare school in Torun. Ongeveer 15 oud-klasgenoten, aangevuld met ondergetekende, werden in een kroeg in Torun verwacht en daar hebben we leuke verhalen aan elkaar verteld. Het was voor mij de 3e keer dat ik bij deze reunie aanwezig was en inmiddels hoor ik er ook een beetje bij. Iedereen ging naar huis met onze BSR-folder en een copie van ons appartement. Mogelijk heeft een van hen een appartement nodig.
Na afloop gingen we met een grote groep de stad in. Van 21-26 augustus staat Torun in het teken van het Bella Skylight Festival. (zie ook National Geografic Channel) De hele stad is overstroomd met toeristen uit binnen en buitenland, die komen kijken naar enorme animaties geprojecteerd op gebouwen. Maar ook zijn er enorme stellages met duizenden lampen opgesteld op diverse plekken in de stad. Dat laatste hebben we dan niet gezien, maar wel een animatie geprojecteerd op het Universiteitsgebouw bij de stadswal om Torun.

Componisten zijn uitgenodigd om muziek onder de animaties te zetten en alles bij elkaar was het een multi-ervaring in het donker........

 
....en dat is het ook als je bij ons landje, in het donker komt aanrijden. De lampen van de garage doen hun werk, de maan schijnt op de achtergrond. Ook daar kunnen we erg van genieten.

Tot zover deze blog nr. 13, die ook in het teken staat van een eerste verjaardag : we zijn precies een jaar in Polen (18-8). Tot de volgende blog, en mogelijk gaan we u daarin vertellen dat het huis klaar is en we kunnen gaan verhuizen ..................

Do Widzenia !

Andy en Agata.

HET POOLSE LEVEN 12

Deze prachtige rups staat symbool voor de kleurrijke en bijzondere gasten op ons landje de afgelopen tijd. Zo kwamen onze dochter Bonnie en man Jorden met de 3 kleinkinderen Wadna, Elia en Feebe voor 2 weken. Vriendin en collega Uta Koch maakte hun bezoek ook een week mee en was getuige (net als de rest overigens) dat het lekker opschiet met ons houten huis. Geregeld komen de broers van Agata met familie ook even kijken, en ook hebben we veel bekijks van locals die gewoon langs komen rijden, verderop omkeren en nog een keer langs rijden. Het is wat het is, een imposant gezicht van ver....

Deze blog staat dan ook in het teken van het verslag van de vele bezoeken , maar ook van de vorderingen van de bouw. Toch wil ik ook even stilstaan bij het feit, dat het vandaag 18 augustus 2018 precies een jaar geleden is, dat we verhuisd zijn uit Barendrecht naar Polen. (lees blog 1 en verder tot nu, en je leest en ziet een jaar, met een kleurrijk stuk land dat zich net als een rups ontpopt in een garage, houten huis en alles daaromheen.)

Daarvan verslag doen, doet mij goed en gezien de reacties vinden mensen het leuk om te lezen.
In het algemeen zijn de blogs positief van toon, eigenlijk zoals je ook vaak op facebook of andere social media leest. O, o o, wat gaat het ons goed is vaak de toon. Hierbij ook eens een punt van zorg  nl.: de verkoop van ons appartement in Grębocin wil maar niet vlotten.

In de vorige blog heeft u kunnen lezen dat de garage is opgeleverd door Obelix en zijn mannen. Dit betekende rust voor ons in die hoek van het land en 6 mensen minder te cateren. Gezien de hete zomer, leek het ons beter toeven in een garage dan in de tent. Al vroeg staat de zon op de tent en smoor je er werkelijk uit met temperaturen boven de 30 graden. Dit betekende dat we de betonnen vloer moesten behandelen en we kozen voor een epoxyvloer in een lichtgrijze tint.

Verf, hars en verfverdunner zijn de componenten voor de eerste laag. Zie het verschil met het grijs van het beton. Een dag later smeerden we de tweede laag erop en het resultaat mag er zijn....

Na droging haalden we het blauwe afplaktape weg en richtten we de garage in als woonkamer, slaapkamer en keuken. De kleine ruimte ernaast hebben we deze week ook gedaan en dus ziet het er strak uit en nog belangrijker, het is prettig in het gebruik.

Op de berg krijgt het terras langzaam vorm. Eerst is er pappa (soort betuum) geplakt op het beton. Daarna volgden balken waarop het terras gelegd gaat worden...

 Door Piotr zelf werden de eerste planken bij de voordeur gelegd.

En het resultaat verdiende wel een biertje zoals je ziet.

Om het huis werd een stalen afwateringsrand gemonteerd, zodat het water wegloopt en niet in het hout trekt.
En toen kwamen Bonnie en Jorden met de kids en iedereen was blij elkaar weer te zien na lange tijd. Feebe en Agata zijn onafscheidelijk en Wadna en Elia vinden het rijden in de oranje vrachtwagen super tof. Samen met opa zitten ze trots voorin en glunderen van oor tot oor........

Samen met de familie werd het huis bekeken en we zagen dat de zoldervloer gelegd wordt.

Het terras vordert ook beetje bij beetje. Uiteindelijk was het terrashout op en gingen de mannen vervroegd terug naar de bergen.....

Zo hadden wij meer tijd voor elkaar. De familie sliep in de meegebrachte tent en ook wij hadden de tent hiervoor weer van stal gehaald.

Wat doe je zoal met familie en hoge temperaturen ? Zwemmen uiteraard en daarvoor hebben we hier heel wat meren in de omgeving.

Voor de rustige, schaduwrijke momenten zijn onze hangmatten ideaal...

Op dinsdag en vrijdag is er markt in Wąbrzezno en daar gingen we heen voor kleren,groente en fruit, verbouwd en te koop aangeboden door plaatselijke bewoners.

Maar ook Wąbrzezno zelf is een prachtig plaatsje, met in het centrum het marktplein, waar de plaaatselijke brandweer een fontein extra heeft aangelegd, waar de jeugd graag gebruik van maakt.

Intussen is collega Uta ingevlogen vanuit Gdansk. Zij heeft een week met ons allen meegemaakt en midden in die week was zij jarig en dat werd op de volgende feestelijke wijze gevierd : Om te beginnen een bos bloemen geplukt op ons eigen veld...

gevolgd door een boswandeling nabij ons landje...

waarna we gingen lunchen bij Restaurant Pod Kasztanami in Grębocin....

gevolgd door een uitstapje naar het Torun-panorama aan de overkant van rivier de Wisła...

Een fantastische plek in de schaduw, zoals je ziet, maar wel uitkijken met de kids, want het water stroomt snel in deze rivier..... Gedurende de week werd er ook naar hartelust gegrild op ons landje, waarbij bijna de hele familie van Agata aanwezig was..

Kuba heeft het uiteindelijk toch voor elkaar gekregen : Hij heeft eindelijk een hond, genaamd Lucky. Hij stuurde Jacek en Dorota, zijn ouders, een powerpoint waarom hij een hond wilde hebben. Zijn ouders antwoorden hierop dat hij 2 maanden virtueel een hond moest gaan uitlaten. Dat deed hij braaf iedere dag en dus moesten ze overstag en hem een hond geven, weliswaar uit het asiel, maar dat maakte de pret er niet minder om en gezien de naam van de viervoeter is t'ie zelf ook blij met Kuba.

Bonnie, Jorden en de kinderen zijn een keer zelf naar oma Irena in Ciechocinek gegaan. Wij gingen met Uta naar Babcia toe. Ze vond het leuk ons weer te zien, en een rondje rond het huis hoort ook bij het bezoek.

Elia vindt het geweldig met mij op stap te gaan in de vrachtwagen. Maar nog mooier is het om met oom Wojtek in een rijdende traktor te zitten...

En zo ging na een week Uta weer naar haar huisje in Den Haag. Ze werd uitbundig gekust en uitgezwaaid door ons allen. En een dag later aten we voor het laatst met de Kids, Bonnie en Jorden in de garage....

en na nog een laatste verhaaltje, voorgelezen door oma, gingen ze vroeg naar bed daar de familie vorige week zaterdagochtend om 4 uur in de nacht met de auto weer vertrok naar Nederland, waar ze zaterdagavond rond 19.00 uur gezond en wel aankwamen.

Afgelopen maandag kwamen na een week de Góralen weer met hun auto aangereden, met daarin hout voor het terras en onze trap naar zolder.....Het terras werd rap gelegd en aan het einde van de dag werd ook de trap geplaatst, een werkelijk imposante trap.

Gisteren aan het einde van de dag is de trap 2 keer geolied, en zijn de leuningen geplaatst. Vanochtend hebben we de trap voor het eerst betreden en het staat prachtig...

Intussen is deze week de zoldervloer afgemaakt en zijn de binnendeuren gehangen.

...en daarna, net als de trap, twee keer met olie ingewreven, waardoor de nerven fantastisch naar voren komen.

Gisteren zouden de ramen worden geplaatst, maar dat ging niet door i.v.m. de feestdag Maria Hemelvaart afgelopen woensdag, 15-8. Alles schuift een week op en dat betekent dat de mannen volgende week niet komen, tenzij de ramen en schuifpuien toch eind volgende week ineens los komen. Zonder ramen geen keuken, en dat betekent dat de keuken a.s. maandag niet geplaatst wordt. Kortom, alles schuift ongeveer een week op en dat geeft ons de tijd actie te zetten op de verkoop van het appartement de komende week.

Gisteren vertrokken de bergbewoners in de middag, daar al het hout op was en ze vroeg op huis aan konden. Dat gaf ons de tijd alles klaar te maken voor de komst van onze vrienden uit Poznan, Tomasz en Bożena. Het allerleukste werk voor mij : Het legen van de poepdoos uit de Kibelek, ons bouwtoilet...

Na dit karwei, en na desinfectering, konden we Tomasz en Bożena ontvangen en hebben met hen 2 geweldige dagen beleefd..

En na hun vertrek vanmiddag, zit ik nu achter de pc deze blog te maken en verbaas mij dat de tijd vliegt. Een jaar in Polen, het huis over 2 a 3 weken klaar. Hopelijk snel het appartement verkocht, veel steun van vrienden,familie en kennissen om alles goed af te sluiten. Net als de Grasshopper, de sprinkhaan, springen we er vol tegenaan en houden u op de hoogte van ons wel en wee.

Do Widzenia !

Andy en Agata.