Ever noticed that
Anybody driving
Slower than you
Is an idiot, and
Anyone going
Faster than you
Is a maniac ?
George Carlin
(1937-2008)
Amerikaans acteur, auteur,
stand-up comedian,
sociaal criticus.
Aan het eind van de vorige blog heb ik een overzicht gegeven van ons bezoek aan Nederland. Je gooit iets op het net en je staat er niet bij stil dat dat ook wel eens consequenties kan hebben. Schrik niet, we zijn niet opgepakt en we worden niet vervolgd, maar wel gevolgd zoals blijkt uit het volgende : Op een ochtend, net na het ontbijt bij mijn ouders in Barendrecht, wordt er aangebeld ...
.....op Korianderhof nr.5. Er staat een man voor de deur. Mijn moeder doet open en hij valt maar gelijk met de deur in huis : "Ik weet dat je zoon hier is en wil hem wel eens spreken ". Brutaalweg stapt hij naar binnen de gang in, hangt zijn jas aan de kapstok en loopt door naar de woonkamer, waar mijn vader en ik net aan de koffie begonnen waren. Hij stelt zich voor. Mijn vader krijgt een hand, mijn moeder een pakkert en ook wij drukken hem de hand. Hij eigent zich een stoel toe en steekt van wal : "Je broer mag ik graag, met jou weet ik het nog niet. Je schrijft een leuke blog en daarom ben ik hier om kennis met je te maken. Wat een doorzetters zijn jullie ! Werkelijk geweldig ! " Een beetje beteuterd, nee overdonderd kijk ik hem aan en probeer zo bescheiden mogelijk zijn vraag te beantwoorden. "Ach, beetje dichterlijke vrijheid , een snufje branie, gelardeerd met wat foto's en als kers op de slagroomtaart wat wijsheden etc. Ik doe het graag en het wordt gelukkig gelezen, krijg leuke reacties terug, overigens ". Hij antwoord : "Doe mij ook maar een koffie dan......maar, nu ik hier toch ben, ben ik eigenlijk nieuwsgierig of je het Hervormde Geloof nog aanhangt ? " Deze vraag had ik niet verwacht en is net als de binnenkomst van de persoon een soort van overval. Voordat mijn mond openvalt van verbazing, herpak ik mijzelf en antwoord hem rustig : "Ik zal je moeten teleurstellen. Het geloof heb ik lang geleden al van mij af geworpen. En dan heb ik het over het geloof met daaraan gekoppeld een instituut. Dat instituut, of dat nu RK, NH, Islamitisch, Boeddhistisch, of Jehovah is, interesseert mij geen reet, excusee le mot ! Het gaat bij die instituten alleen om geld en macht. Ik geloof in mijzelf en in God en daar heb ik alle tierelantijnen, dominees, pastors, imams en acceptgiro's niet bij nodig. Wij allen hebben het goddelijke in ons, en het wordt hoog tijd dat we met z'n allen dat lijntje naar boven eens gaan gebruiken. Dus nogmaals, ik moet je teleurstellen!"
Hij is duidelijk uit het veld geslagen, maar herstelt zich als een bokser in de ring, en gaat pardoes over op een ander onderwerp, waarna het gesprek voortkabbelt, tot hij weer vertrekt zoals hij binnenkwam ; als een wervelwind. Nadat de deur is dichtgevallen valt iedereen van verbazing in de bankstellen. Wat een bezoek(je) was me dat ! We zien uiteindelijk de humor van dit alles in en gaan over tot de orde van de dag, niet nadat we geconstateerd hebben dat te gedetailleerd verkondigen waar je bent, ook zo zijn keerzijde heeft, zoals nu is gebleken.
Ik dank de bezoeker voor zijn komst en zijn intrigerende vraag. Toevallig ben ik in een nieuw boek begonnen en daarin staat dit verhaal, gevolgd door een eeuwenoud gebed/gedicht.
HET VERHAAL VAN JACOB OVER DE RING
Er was eens een man. Die had een bijzondere ring die overging van geslacht op geslacht. Degene die deze ring droeg was een gelukkig mens, het ging hem voor de wind, toch verloor hij door die voorspoed niets van zijn medegevoel voor anderen en onttrok hij zich ook niet aan het bieden van hulp. De ring behoorde dus toe aan goede mensen en ieder van hen gaf hem door aan zijn kind.
Maar op een keer gebeurde het dat een stel ouders drie zonen kreeg. Zij groeiden in broederlijke liefde op, waarbij zij alles met elkaar deelden en in alles elkaar bijstonden.
De ouders piekerden zich suf over hoe het zou zijn als ze straks groot waren en ze een van hen de ring zouden moeten schenken. Nachtenlang spraken ze erover, totdat de moeder van de kinderen uiteindelijk met de volgende oplossing kwam : ze moesten de ring naar de beste juwelier brengen en hem nog twee van zulke ringen laten maken. De juwelier moest ervoor zorgen dat de ringen identiek waren en dat niet te zien zou zijn welke van de ringen de oorspronkelijke was. Ze zochten net zolang tot ze een buitengewoon vakkundig man hadden gevonden die met grote inspanning en veel moeite erin slaagde de opdracht uit te voeren. Toen de ouders de ringen kwamen halen, husselde de juwelier ze alle drie voor hun ogen zo door elkaar dat ze niet konden zeggen welke de eerste was en welke naar het model waren vervaardigd. Toen bleek dat ook de juwelier verbaasd was dat hij niet meer kon onderscheiden welke nu welke was.
Toen de zonen meerderjarig werden vond er een groot feest plaats waarop de ouders de jongens de ringen overhandigden. De jongens waren helemaal niet tevreden, hoewel ze erg hun best deden dit niet te laten merken om hun ouders onaangenaamheden te besparen. Ieder van hen vond in het diepst van zijn hart dat hij de echte ring had gekregen en ze begonnen elkaar achterdochtig en wantrouwig te observeren.
Na de dood van hun ouders gingen ze onmiddelijk naar de rechter, opdat die eens en voor altijd de twijfels zou wegnemen.Maar ook de wijze rechter bleek niet in staat dit te doen en in plaats van een oordeel uit te spreken zei hij tegen hen : " Kennelijk heeft dit kleinood de eigenschap zijn bezitter te maken tot iemand die geliefd is bij God en de mensen. En aangezien het erop lijkt dat dit op geen van jullie van toepassing is, zou het weleens kunnen zijn dat de authentieke ring verloren is gegaan. Daarom moeten jullie zo leven alsof jullie ring de echte is en zal het leven tonen of dat waar is ".
En zoals met die drie ringen is gegaan, zo gaat het ook met de drie religies.
Wie in de ene is geboren zou die twee andere als twee pantoffels moeten nemen om erin naar de verlossing te lopen.
Slaand met haar vleugels zoekt zij de ether
En zie, mijn onoverwonnen ziel vond.
Kraanvogels noch kraai is beter
In zijn trek naar den hemelen afgrond.
In zwavel noch ijzer laat ze zich verstikken,
In de grillen des harten verdwaalt ze niet
En nooit zal ze in der muren pest verstikken,
Niet in menselijke lichtzinnigheid en niet in discretie.
Ze verplettert muren en vliegt in verdere banen,
Over gladde woordjes en geruchten.
Want ze wil geen straten, ze wil geen lanen,
Ze fladdert over kapen naar hogere luchten.
Vrij zonder grenzen wiegt ze in het heelal,
Om der mensen wijsheid lacht ze,
Wat mooi is noemt ze stiekem lelijk vooral,
Elk drogbeeld veracht ze.
Ze schudt haar veren en kijkt naar het licht
Dat met geen woorden is te benoemen,
Onbelangrijk voor haar is wie of wat hij verricht
Om zich op zijn plek in dit aardrijk te beroemen.
Help mij, Vader, bij de macht over mijn taal,
Sta mij toe mijn pijn te uiten
En waarheid toe te voegen aan het mensenverhaal,
Om met mijn ziel de goddelijke zin te ontsluiten.
Olga Tokarczuk
De Jacobsboeken
Uitgeverij De Geus
Amsterdam 2019
Vertaald uit het Pools
door Karol Lesman.
Olga Tokarczuk schreef dit prachtige vuistdikke boek in 2014, en het is net uit in Nederlandse vertaling. Het boek opent met :
Een grote reis
over zeven grenzen,
door vijf talen
en 3 grote religies,
de kleine niet meegerekend.
Verteld door de doden,
en door de auteur
aangevuld met behulp
van conjunctuur,
uit vele uiteenlopende boeken
geput, alsmede geholpen
door imaginatie, die de
grootste natuurlijke gave is
van de mens.
Voor de wijzen pro memorie,
voor mijn landgenoten ter reflectie,
voor de leken ter lering,
voor de melancholici
evenwel tot vermaak.
Op 11 april werd een andere weg naar boven opgemeten, en wel die van de garage naar ons huis op de heuvel. Gewapend met duimstokken, rolmaten etc. trokken de wegenbouwers ten strijde in de barre koude. Er werd gemeten en strepen getrokken in het zand .....
.....waarbij er volgens goed Pools gebruik meestal 2 werken en minimaal het dubbele staat toe te kijken. Na een dag rekenen is men eruit : De totale oppervlakte van de weg naar boven is 180 m2
Er wordt een prijs gemaakt voor werk, materiaal, apparatuur etc. We gaan akkoord met de prijs en gelijk de dag erna gaat men aan het werk.
Er worden stukken weggegraven en daarna worden stoepranden gelegd, niet nadat er zand en gruis is gestort over het hele traject, dat daarna ook nog wordt aangestampt.
En toen vertrokken we naar Nederland, waar we een jaar (!) niet naartoe zijn geweest. We keken dan ook uit naar het bezoek aan familie en vrienden. (zie ook blog 22) .We vlogen vanuit Gdansk naar Eindhoven op 13 april, huurden een auto en reden linea recta naar Wageningen waar Elia 5 jaar is geworden, precies op deze dag.
Drie dagen later hielpen we in Wageningen mee het kinderfeestje van Elia te organiseren. Allereerst werden de kado's gegeven aan Elia. Hij mocht in de draaistoel kiezen wie er van de kinderen aan de beurt is.
Daarna was het mijn beurt om een SCHAT te begraven in een speeltuin een paar straten verderop. Wadna en een vriendin maakten vanaf die plek een speurtocht, door linten in struiken en bomen op te hangen. Erg leuk dat grote zus Wadna dit al zo goed kan !
Uiteindelijk werd de schat gevonden.......
Hierna was het tijd voor wat spelletjes, zodat ik in de tussentijd een vuurtje kon ontsteken....
waarna iedereen een worstje aan een stok kon rijgen om die boven het vuur te roosteren.
Verder in die week gingen we naar een bijeenkomst van Michael J. Roads, en waren we 2 dagen bij mijn ouders in Barendrecht. Aan het begin van deze blog een eerste impressie daarvan, maar later hebben we, naast lekker bijkletsen, ook heerlijk gewandeld bij Het Waaltje, waar Agata ook nog gezwommen heeft.
Op maandag bezochten we onze vrienden Aadje en Corina, en precies op die dag was de laatste ook nog jarig. Erg fijn ook hen weer te zien en te bezoeken. Op dinsdag in die week gingen we naar vriendin Uta. Zij woont aan de Regentesselaan in Den Haag. Op het Regentesseplein staat een obelisk en rondom dit monument stond een foto-tentoonstelling opgesteld. En u raadt het al, de tentoonstelling heette : WIJ ZIJN HIER. "HEEL KORT-HEEL LANG" , Poolse vrouwen in beeld .....
Een dag en een nacht bleven we bij Uta en toen weer als een speer naar Wageningen, waar wij donderdag en vrijdag oppasten op de kinderen, terwijl Bonnie en Jorden 2 dagen er samen op uit gingen met de auto naar de Eiffel in Duitsland. Het werd prachtig weer en dus gingen we met de kinderen naar Park Kwintelooijen nabij Veenendaal.
We streken neer vlakbij het meer, midden in het bos. De randen van het meer zagen zwart van de kikkervisjes en dit intrigeerde ons allen zeer....
Wadna wilde graag poseren voor een stoere foto......................
Het slot van onze week Nederland vond plaats in Schiedam, waar Michal precies op vrijdag jarig was. Op deze dag gingen we uit eten met hem en Zsuzsi in een fabuleus Japans restaurant.
Michal en Zsuzsi wonen ook in een leuke wijk van Schiedam, zeer multi-cultureel, met uiteraard heel veel Polen in de buurt. Ze hebben een klein balkon en daar konden we s'ochtends van de eerste zonnestralen genieten.
Met de hele familie vierden we op zaterdag 20 april de verjaardag van Michal in het Beatrixpark van Schiedam, waarvan hieronder een impressie van een prachtige zonnige dag met de hele familie.
Nelly is een vriendin van mijn ouders, en heeft (helaas) na het overlijden van haar man Henk, niet veel meer gereisd. Het kostte wat overredingskracht om haar zover te krijgen met ons het vliegtuig in te stappen, maar uiteindelijk had ze toch de ballen het te doen, echt stoer van haar !
Haar vriendin Annemargiet kenden wij niet, maar dat was zo over. Ook zij was voor het eerst in Polen en genoot met volle teugen van het Poolse landschap en van ons. Toen we bij ons huis in Czystochleb aankwamen bleek de weg naar boven klaar te zijn. Het ziet er strak uit.....
Uiteraard leidden we hen rond over ons landje.....
.....brachten hen onder op onze zolderverdieping die voor hen speciaal was ingericht. Ze troffen het met het weer, alhoewel, op derde Paasdag vond in Polen een zandstorm plaats die zijn weerga niet kende. De zon werd verduisterd door Saharazand en een ware storm joeg over het land en deed de onbebouwde akkers verstuiven en dat met het zand zag er apocalyptisch uit. Een ferme waarschuwing van de natuur aan de Poolse boeren, die met hun ongebreidelde expansie, bomenkap en gebruik van diverse chemische spuitmiddelen het land bijna naar de verdommenis hebben geholpen. Klanten van ons vertelden dat ze nog geen 10 meter voor zich uit konden kijken in de auto onderweg. Echt levensgevaarlijk ! Gelukkig klaarde het de dag erop weer op en hadden we prachtig zonnig en warm weer. Uiteraard bezochten we Torun......................
.........zowel van afstand als het prachtige centrum zelf. Verder maakten we een aantal wandelingen en uitstapjes met de auto. Verder zaten ze heerlijk op het bordes voor het huis rustig te kijken naar zaaiende boeren, het opruimen van onze blaszak (ijzeren garage, die in een uur tijd ontmanteld werd), het wild, de vogels , en naar ons en onze BSR-klanten, die in groten getale voor kwamen rijden. Ook onze gasten ondergingen 3 releases en zij waren hierover zeer enthousiast. Na een fijne week bracht ik hen weer terug naar het Lech Walęsa Airport in Gdansk. Na een goede vlucht werden zij in Eindhoven opgehaald door mijn ouders.
De dames waren nog niet vertrokken of de firma City Garden ,onder leiding van Magda en Kamil, stond klaar om onze tuin aan te leggen. Er werd met groot materieel geegaliseerd, gras ingezaaid, planten gezet, stenen randen aangelegd en bovenal werden er veel tips gegeven betreffende zaden, de moestuin etc. Het resultaat mag er zijn.................
Een medewerker van City Garden had speciaal voor ons houten bordjes getimmerd, waarop de gewassen geschreven kunnen worden.
Voor hen was het ook een leuk project omdat onze tuin aan moet sluiten bij de natuur rondom, en dat haalde ook bij hen het beste boven.
Zij heeft voor haar overzichtstentoonstelling speciaal voor Torun gekozen i.v.m. de rechts-orthodoxe mediagigant Tadeusz Rydzyk, die met zijn radiozender (helaas gevestigd in Torun) heel Polen terroriseert. Kortom, zij provoceert met de tentoonstelling zijn streng katholieke opvattingen. Uit heel Europa komen mensen speciaal voor deze tentoonstelling naar Torun en dat is terecht.
Ból to wrota do tajemnicy
Pain is the door of secrets
De tentoonstelling chockeert in alle opzichten, met objecten, performances en video's, daarmee de grenzen opzoekend van wat mensen aankunnen. Zij pijnigt zichzelf lichamelijk en ook geestelijk en legt dat vast op film. Niet zelden lopen mensen boos weg van haar tentoonstellingen en performances. Hieronder is een man een geraamte aan het schoonmaken, en dat duurt de hele dag.
Daarnaast lag de volgende berg................
............een aanklacht tegen de oorlog in Joegoslavie een aantal jaren geleden.
Inaczej całkowicie ograniczasz siebie.
It is so important to accept change.
Otherwise you're completely limiting yourself.
Ważniejsze jest nie to, co robisz
Ale w jakim stanie umysłu to robisz.
What is important is less what you do
Than the state of mind you do it in.
De tentoonstelling is nog tot eind augustus van dit jaar te zien in het Centrum voor Moderne Kunst in Torun, een overigens modern en prachtig museum dat doet denken aan de Kunsthal in Rotterdam. Heel fijn dat zulke grensverleggende exposities mogen in het hedendaagse Polen, ook al wordt er dagelijks geprotesteerd voor de deur van het museum door de aanhangers van Rydzyk, herkenbaar aan hun mohair baretten.
Na de intense tentoonstelling is het een lust om langs de bloeiende koolzaadvelden naar Czystochleb terug te rijden, met hun overweldigende geur en kleur...........
En weer thuis gapen de herten je van alle kanten aan.....
en wat te denken van de kwikstaartjes rondom het huis...............
..........en bouwen diverse ooievaars hun nesten, en wachten hun jongen op wat lekkers............
Onze tuiniers, en inmiddels onze vrienden (Kamil en Magda), wonen in Dębowa Łąka, een plaatsje ongeveer 10 kilometer bij ons vandaan. Ooit, ongeveer 25 geleden heeft de A.J. Schreuderschool uit Rotterdam en het Albert Einsteincollege uit Hoogvliet, een actie op touw gezet voor een zmlk-school in Dębowa Łąka. Een truck met oplegger werd helemaal volgestouwd met spullen. Tijdens een informatieve bijeenkomst kwamen we een leerkracht van de school tegen en die herkende mij nog van toen. Ook vertelde ze dat de spullen nog steeds hun dienst bewijzen in school. De school is gevestigd in een oud landhuis met een prachtige tuin erachter die door de leerlingen wordt bijgehouden. Kamil en Magda wilden ons in dat park twee geweldige bomen laten zien : een enorme, honderden jaren oude plataan.............
.............en een prachtige, statige, oude rode beuk.
Kamil en Magda wonen bij hun ouders in het bos. Op weg daar naartoe reden we naar andere grote bomen die Kamil vorige week gered had van de zaag. De brandweer wilde deze boom omzagen i.v.m. gevaar voor omvallen etc. Dat zou zonde zijn geweest en mede door het dappere optreden van Kamil is deze boom behouden voor omzagen...
Van 11-18 mei waren 4 vrienden van de handbal en de kookclub, op bezoek. Op zondag 12 mei heb ik ze opgehaald in Gdansk. De dag ervoor waren ze geland en hebben op die dag het oude centrum van Gdansk bezocht. Een dag later stond ik vroeg in de morgen op de stoep van een chique hotel in het centrum, laadde hun spullen in en begon met Ad en Anny + Gijs-Jan en Hanneke aan een touristisch rondje langs allereerst badplaatsen Sopot en Orłowo ............
..............waarna we een bezoek brachten aan het grootste kasteel ter wereld gebouwd van rode bakstenen. Dit kasteel van Malbork betreft een enorm complex. Alleen het terrein van het Vaticaan is 2x groter. Het kasteel werd ooit bewoond door de Teutoonse Kruis Ridders, die allerlei moderne snufjes hebben verwerkt in hun enorme, met diverse muren omringde kasteel.....
Het weer was slecht deze week, met veel regen. Maar dat deerde ons en hen niet, want we hadden een geweldige week samen. Wij ontvingen onze BSR-klanten en zij konden op stap met onze Renault Clio.....
......naar Torun bijvoorbeeld, maar ook gingen ze naar Dębowa Łąka........
Midden in de week namen we hen mee naar het Kasteel van Golub-Dobrzyń. Daar vond de opening van het 27e Chopinconcours voor jeugdige pianisten plaats met een recital door de voorzitster van de jury : Maria Murawska.
Het leuke was dat onze vier gasten een paar dagen erna naar Szafarnia zijn gereden om een optreden bij te wonen van enkele van de 55 pianisten, afkomstig uit 18 landen van over de hele wereld. Eerst zagen zij een optreden van een jonge Bulgaar en ze dachten daarna dezelfde jongen nog een keer te zien, maar dit bleek zijn broer te zijn. Afgelopen zondag gingen we naar de
Hoe verder de week vorderde hoe beter het weer werd. Op de laatste avond was het heerlijk zacht weer. Tijd voor een heerlijk kampvuur.....
En toen werd Agata ineens gebeld door Marek Grzybowski, dat hij een bijenvolk had en of we alles ervoor klaar hadden ? Dat was zo, dus Agata trok haar speciale tenue aan en zo waren onze gasten getuige van de komst van ons bijenvolk in een mooie mistige omgeving......
Na een hele fijne week bracht ik Ad, Anny, G.J. en Hanneke naar het vliegveld in Gdansk.
Afgelopen maandag stonden Magda en Kamil met de mensen van City Garden weer bij ons op de stoep. Zij kwamen met karrenvrachten vol planten, struiken en bomen, die op advies van Magda hun plek kregen.
Zoals je ziet groeit ons ingezaaide gras gestaag en ook de moestuin doet het goed. Aan het einde van de dag waren we zeer content met het resultaat....
En zo komt aan deze lange blog een eind. Graag wil ik afsluiten met het feit dat het appartement in Grębocin nog steeds niet is verkocht. We hebben nieuwe foto's gemaakt en gaan binnenkort een nieuwe advertentie op het net zetten, in de hoop op een koper.
Zoals u heeft kunnen lezen was het een drukke tijd en dat blijft de komende tijd met bezoeken van diverse mensen uit Nederland, veel klanten en het werk rondom het huis.
We sluiten af met foto's van een nieuwe bewoner bij ons huis : een cicada.
Do widzenia !
Andy en Agata.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten