GRENZEN STELLEN
BETEKENT DAT JE
DE MOED HEBT
OM VAN JEZELF
TE HOUDEN
Lieve lezer,
Fijn dat je onze blog weer wilt lezen, de 35e alweer.
Hieronder al onze belevenissen van zomer 2021.
Veel leesplezier toegewenst !
Andy en Agata Bengsch
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Soms loop je ergens en word je getroffen door een tekst op een muur. Deze bijvoorbeeld in hartje Poznan .....
Politici hebben vuile handen!
.......of deze in Toruń, een wat meer poetische ..........
Er is bevrijding in de liefde, heb dus meer lief.....
Graffiti is een uitdrukking van en een roep om Vrijheid. Maar wat is VRIJHEID ?
WHAT IS FREEDOM ?
Is it the ability to choose for yourself based on what you feel inside?
Is it the ability to live without thought?
Or is it a type of equanimity regardless of the circumstances?
Is it the ability to speak without censoring yourself or being censored?
Is it the ability to do what you want whenever wherever?
Is it the absence of control inside or outside?
If we try to define it does it help us or will it just tell us what we are without?
A little like love it can even be hard to know exactly what freedom is but we know when it is not there.
Freedom and independence go together.
The freedom to be as you are.
The freedom to create.
You have a feeling of being the architect of your own life, your own destiny and the balance between constraint and unlimitedness does not disturb you.
This is a different freedom because it is freedom from extremes, freedom from extreme definitions at either end of the spectrum.
Absence or presence of something can never define freedom.
But where there is movement, self generating momentum, anything can happen and nothing is dependent on anything.
This is a feeling, this is an experience and this burns.
You feel free.
You have excitement and passion because whatever the circumstance whatever the conditions you are always consumed by the passion of life itself which is you.
ORACLE GIRL(zie website)
Over vrijheid gesproken....De Poolse regering ligt op ramkoers met de EU. Polen stelt dat het Poolse recht boven het Europese recht gaat en dat zorgt voor veel protesten in Polen zelf, maar ook in het buitenland. Op zondag 10 oktober j.l. togen Agata en ik naar het centrum van Toruń, waar bij het Mikołaj Kopernik monument een protest-bijeenkomst werd georganiseerd waar zo'n 5000 mensen op af kwamen.
Mogelijk herinnert u zich nog de protesten van een jaar geleden : Strajk Kobiet, betreffende het verbod op abortus in Polen. Nu een jaar later zijn dus de rechten van de vrouw nog steeds in het geding, het recht op vrije pers wordt met voeten getreden, rechters worden vervangen door PIS-getrouwen en nu dus ook morrelen aan het fundament van de EU. In de NRC stond daarover een prima duiding door cultuurhistoricus Thomas von der Dunk :
Pak Polen hard aan, maar heb ook oog voor achterblijvers
De confrontatie die de Poolse regering zoekt, laat Brussel op de korte termijn maar één keus: met alle legale mogelijkheden keihard terugslaan, omdat met het tolereren ervan de bijl aan de wortels van de Europese Unie wordt gezet. De ook tegenover de Hongaarse premier Orbán te lang gevoerde politiek van pappen en nathouden heeft er slechts voor gezorgd dat elders (als in Tsjechië en Slovenië) populisten hun kans schoon zagen om ongestraft de rechtsstaat aan te randen.
Tot die Europese middelen mogen, gezien het belang van wat op het spel staat, ook minder conventionele behoren, indien die effectiviteit beloven. Het hoort weliswaar tot de goede gebruiken om zich niet met elkaars binnenlandse politiek te bemoeien, maar binnen de EU bestaat geen volstrekte scheiding tussen binnenland en buitenland, en de gestage kneveling van pers en wetenschap in Hongarije en Polen gaat ook de anderen aan.
Tot die minder conventionele middelen kan een gerichte economische boycot behoren, in combinatie met openlijke steun voor de demonstraties waarmee het goedwillende deel van de Polen nu tegen de eigen regering protesteert, of zelfs een oproep tot een algehele staking. Ook als waarschuwing aan andere lidstaten die dreigen te ontsporen. Dat wordt langzaamaan een legitiem antwoord, gezien de toenemende autocratische neigingen van de regimes in Warschau en Boedapest.
Tegenover deze noodzakelijke harde lijn op de korte termijn dient voor de langere termijn ook iets anders te staan, namelijk een aanpak van de oorzaken, dankzij welke de Poolse regering op zoveel electorale steun kan bogen, ook al is de overgrote meerderheid van de Polen tegen een ‘Polexit’ gekant. Dat vergt tevens enige kritische zelfreflectie van de Europese Unie ten aanzien van haar eenzijdige economische koers de afgelopen decennia.
De regerende partij PiS dankt haar electorale kracht niet alleen aan haar nationalistische en ultrakatholieke koers, maar ook aan haar sociale politiek. Anders dan het in Brussel bejubelde Burgerforum van Donald Tusk heeft PiS zich om de maatschappelijke achterblijvers bekommerd, om de vele slachtoffers van de economische transitie na de val van de Muur.
In menig Midden-Europees land is een tweedeling ontstaan tussen hen die van deze transitie geprofiteerd hebben, en hen die daardoor vooral oude zekerheden verloren hebben. In Polen is de kloof ook geografisch bepaald; tussen stad en platteland en tussen west en oost, waarbij die scheidslijn, verrassend genoeg, ook na honderd jaar nog sterk met de oude grens tussen het Duitse keizerrijk en het Russische tsarenrijk samenvalt. Net als de steden is ook het westen meer verlicht.
Omdat in Polen, net als in veel andere Midden-Europese landen, de sociaal-democratie geen rol (meer) speelt, heeft de Poolse kiezer feitelijk slechts de keuze tussen economisch rechts en cultureel rechts, tussen de kosmopolitische neoliberale koers van Burgerforum en een nationalistische sociale van PiS. Dat vele minder welvarende inwoners dan voor dat laatste kiezen, kan niet verbazen.
Wat dat betreft put de brede steun voor PiS uit dezelfde angsten en sentimenten als de brede steun voor Poetin even verderop: westerse economische vrijheid als bedreiging voor sociale veiligheid. Als bedreiging voor de bestaanszekerheid van hen die zich minder goed weten in te vechten in gave landjes, noch de wegen kennen om hun spaarcentjes op de Maagdeneilanden te vermenigvuldigen, omdat zij die spaarcentjes als gevolg van hyperinflatie in de jaren negentig zijn kwijtgeraakt. Zoals veel Russen, voor wie democratie en markteconomie daardoor niet gelijk zijn komen te staan aan stabiliteit en welvaart, maar aan chaos en armoede.
Het is in dat opzicht een fatale historische coïncidentie dat de ondergang van het communisme samenviel met de ideologische hoogtijdagen van het neoliberalisme in het Westen, dat vervolgens ook als shocktherapie voor het Oosten werd gepromoot. De toen al zichtbare sociale ellende waarin dat resulteerde, leidde niet tot bijstelling van de koers, maar tot radicalisering: de transitie naar het hyperkapitalisme verliep volgens haar apologeten niet snel genoeg. Zij waren als kwakzalvers in de middeleeuwen, die voor elke kwaal maar één remedie kenden: aderlaten. En als dat niet hielp, nog meer aderlaten. Om, als de patiënt vervolgens overleed, te constateren dat er dus te weinig adergelaten was.
Dat is niet een uitsluitend Midden-Europees probleem. Ook West-Europa kampt intussen met een groeiende tweedeling, en de beperkte electorale keuze tussen neoliberaal kosmopolitisme versus sociaal nationalisme; Wilders, Le Pen en de Duitse AfD baseren hun succes bij de stembus sterk op deze tegenstelling, die bij miljoenen kiezers aan gevoelens van maatschappelijke verlatenheid appelleert.
Dat valt niet los te zien van de electorale verzwakking van de sociaal-democratie, die na 1989 veel te sterk in het neoliberale waandenken is meegegaan, en binnen Paarse of Grote Coalities een helder sociaal-economisch links program voor vage sociaal-culturele progressiviteit heeft ingeruild, waardoor een deel van haar klassieke kernelectoraat, aangewezen op slechtbetaalde flexbanen en onbetaalbare flexwoningen, is gedeserteerd.
Henk Fransen heeft op zijn website GENEZEND VERMOGEN een prima blog geschreven over de situatie nu in de wereld betreffende Vrijheid en Gezondheid en de toenemende mate van robotisering en controle op u en ik :
Als jij dit begrijpt, mag je het me uitleggen
Onderzoekers van Nyenrode Business University hebben op basis van wetenschappelijk
onderzoek al in de zomer van 2020 aangetoond dat de oversterfte door de huidige ‘ziekte’
nauwelijks hoger is dan die door de griep in de jaren ervoor.
Ook de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO) heeft, na aanvankelijk de noodklok
te hebben geluid, al in 2020 de sterfte door de ‘ziekte’ teruggebracht tot 0,23%;
ietsje hoger dan bij een normale griep (dit staat op hun eigen website).
Is het niet verwonderlijk dat de noodklok die de WHO aanvankelijk luidde, dagelijks in de media wordt herhaald, terwijl de enorme geruststelling van hun latere vaststelling niet in grote koppen in de kranten is verschenen en niet dagelijks wordt herhaald?
En is het niet verwonderlijk dat overheden wereldwijd hun op de aanvankelijke noodklok gebaseerde, extreme beleid doorzetten, terwijl ze zeggen zich te baseren op wetenschappelijke gegevens en terwijl ze zeggen de WHO te volgen? Als jij het begrijpt, mag je me het uitleggen.
Ja maar… de IC’s puilden toch uit?
Ja, dat klopt, en in de archieven van kranten kun je gemakkelijk tal van artikelen en foto’s terugvinden waaruit blijkt dat in de voorgaande jaren tijdens een griepepidemie de IC’s ook uitpuilden, de zorg het toen ook niet aan kon, er naar andere ziekenhuizen en zelfs naar Duitsland moest worden uitgeweken en dat planbare zorg moest worden uitgesteld. Het werd toen echter niet zo opgeblazen als nu.
Wanneer je daarnaast bedenkt dat op de zorg de laatste jaren enorm is bezuinigd, er minder IC-bedden zijn dan voorheen en een deel van het personeel het afgelopen jaar telkens in quarantaine moest, dan wordt het heel begrijpelijk dat de zorg een groot probleem heeft. Maar dat is geen probleem dat is veroorzaakt door de ‘ziekte’, maar een probleem veroorzaakt door overheidsbeleid.
Vrijheid
‘Voor mij is iedereen vrij om voor de ‘behandeling’ te kiezen of niet,
maar ik vind het belangrijk dat iedereen daarbij wel volledig wordt geïnformeerd.’
Omdat ik de indruk heb dat de informatie in de reguliere media eenzijdig is en dat tegengeluiden worden gecensureerd of afgezwakt, verspreid ik via mijn eigen kanalen informatie over wat deskundigen, wetenschappers en grote denkers in deze tijd zeggen over de situatie waar we met z’n allen inzitten (en waar we ook met z’n allen uit moeten zien te komen). Het betreft consistente informatie die je niet elke dag in het nieuws aantreft.
Ik hoop dat deze informatie je een aanvullend beeld geeft en dat het je helpt je eigen keuzes te maken, in combinatie met alle andere informatie die je hebt.
De voorspelling van Yuval Noah Harari
Yuval Noah Harari, één van de grootste erkende denkers van deze eeuw, benadrukte vijf jaar geleden al:
Er is een duidelijke ontwikkeling gaande naar een op technologie gebaseerde
controle-maatschappij. De controle kan in de toekomst een grote versnelling doormaken wanneer
een gezondheidscrisis wordt gekoppeld aan angst. Dan zal een groot deel van de bevolking bereid
zijn vrijheid en zelfbeschikking op te geven.
Is het jou ook opgevallen?
Is het jou ook opgevallen dat de marge van de beperkende maatregelen geleidelijk aan wordt opgerekt en dat de beperkingen allemaal zijn ingevoerd met behulp van één eenvoudige psychologische strategie? Deze namelijk:
Fase 1
Voordat een beperkende maatregel wordt ingevoerd, stelt de overheid gerust: ‘Maak je geen zorgen, dit zullen we nooit gaan doen.’ Landen die de maatregel al wel uitvoeren, worden bekritiseerd.
Fase 2
In de media worden vervolgens voors en tegens benoemd en ontstaat er geleidelijk een sfeer van: ‘Misschien moeten we het toch overwegen.’ Tegengeluiden krijgen daarna nog weinig podium en argumenten voor de maatregel worden in de media dagelijks door belangrijke personen herhaald. Landen waar de maatregel is doorgevoerd, worden in deze fase niet langer bekritiseerd.
Fase 3
In de derde fase wordt de maatregel ingevoerd waarbij nadrukkelijk wordt gezegd: ‘Het is slechts tijdelijk’ of ‘Het is alleen voor bepaalde groepen’. Landen die in de eerste fase werden bekritiseerd, worden nu als voorbeeld genomen.
Alle fasen worden geïntroduceerd met een aureool van wetenschap en zekerheid. Maar is het niet verbazingwekkend dat die ‘wetenschappelijke inzichten’ in enkele weken tijd telkens 180 graden draaien, van ‘Dit is beslist geen goed idee’ naar ‘Dit is een heel goed idee’? Op deze manier zijn een aantal onbewezen maatregelen in korte tijd zelfs in de wet terechtgekomen, waar ze nu wedijveren met de eeuwenoude grondrechten van de mens.
Een paar voorbeelden uit de praktijk:
Mondkapjes
Zo zijn het afgelopen jaar de mondkapjes ingevoerd. Deze waren in het begin ‘onbewezen en onzinnig’, geleidelijk aan ‘toch wel te overwegen’, nog later ‘niet nodig maar symbolisch’ en uiteindelijk ‘toch echt noodzakelijk’. En hoewel ze nu dus ‘heel noodzakelijk’ zijn, ontbreekt tot op heden een goede onderbouwing voor het positieve effect van niet-medische mondkapjes door burgers (terwijl er wel bewijs is dat ze leiden tot gezondheidsschade bij de drager ervan).
Anderhalvemetersamenleving, tests, verplichte quarantaine en avondklok
Deze maatregelen zijn verantwoordelijk voor gigantische nevenschade, terwijl ze volgens deskundigen niet beter werken dan eenvoudig thuis blijven wanneer je verkouden of grieperig bent. Toch zijn al deze verregaande maatregelen op dezelfde manier ingevoerd, via ‘zullen we nooit gaan doen’, ‘misschien toch overwegen?’, ‘andere landen doen het ook’ en ‘heel belangrijk maar tijdelijk’. Als je het begrijpt mag je me het uitleggen.
Experimentele behandelingen
Als ex-arts was ik nog wel het meest verbaasd toen ik zag hoe in extreem korte tijd de experimentele ‘behandelingen’ werden ingevoerd. Eerst alleen voor kwetsbare ouderen, later ook voor volwassenen, nog later voor kinderen tussen de 12 en 18 jaar en nu zelfs voor kinderen onder de 12. En hoe voorzichtig we ook met andere medicatie zijn bij zwangere vrouwen, deze nieuwe ‘behandelingen’ blijken zomaar zonder problemen gewoon bij alle zwangere vrouwen te kunnen worden ingezet. En dat terwijl ze nog in een onderzoeksfase verkeren, waarin voor zover mij bekend, tot voor enkele jaren alleen ratten en muizen als proefdier mochten worden gebruikt.
En ook al is er momenteel geen enkele zekerheid over de langetermijneffecten van de nieuwe ‘behandelingen’, politici kunnen zonder enige onderbouwing op radio, televisie en in de krant beweren dat alles écht veilig is, terwijl artsen die hun patiënten eerlijke informatie over onzekerheden proberen te geven, onder druk worden gezet of zelfs worden ontslagen. Dat bracht mij vorig jaar tot de uitspraak:
‘Wanneer de overheid roept dat je gewoon de straat op kunt rennen,
dan roep ik dat het van belang is eerst goed rechts en links te kijken
voordat je besluit dat te doen.’
Censuur
Ik schreef in de inleiding dat ik de informatie in de reguliere media eenzijdig vind en dat ik zie dat tegengeluiden worden gecensureerd, afgezwakt of zelfs zwart gemaakt. Zelf heb ik meerdere keren meegemaakt dat mijn artikelen over het onderwerp op sociale media in korte tijd werden geblokkeerd (ook dit artikel was binnen een dag op LinkedIn geblokkeerd). Een video van een journalist uit Israël die ik plaatste werd zelfs binnen 5 minuten verwijderd (best knap wanneer je bedenkt dat ze zeggen kinderporno met geen mogelijkheid van het internet te kunnen verwijderen).
Het meest geschokt was ik wel om de hoofdredacteur van De Volkskrant op Radio1 letterlijk te horen zeggen dat de krant geen kritische geluiden zou laten horen over het beleid van de overheid, omdat we daar met z’n allen achter moeten gaan staan. Zo’n uitspraak is hét kenmerk van een staatskrant en staat gelijk aan de dood van eerlijke journalistiek.
Ook was ik vorig jaar geraakt door de manier waarop enkele jonge influencers monddood werden gemaakt toen ze vraagtekens zetten bij de invoering van een aantal beperkende en onbewezen maatregelen. Voor mij brachten die jongeren juist heel goede argumenten naar voren en ik begrijp niet waarom daarover niet gewoon kon worden gesproken.
En op dit moment wordt in de media aangegeven dat je beslist geen parallel mag trekken met de Tweede Wereldoorlog en wat er in die tijd gebeurde met bepaalde bevolkingsgroepen. Maar als ik alle bovengenoemde punten in ogenschouw neem, en met name ook de ontwikkeling ervan, dan begrijp ik werkelijk niet waarom we niet op zijn minst bezorgd mogen zijn over de parallellen die we menen te zien tussen toen en nu.
‘Je doet het voor een ander’
Sociale druk cq. groepsdruk is één van de krachtigste psychologische pressiemiddelen en in deze tijd wordt er vol op ingezet. Volgens sommigen heel terecht, volgens anderen onterecht.
Ikzelf denk al mijn hele leven dat het goed is iets voor een ander te doen. Het verbaasde me als jongvolwassene dan ook al dat er elke dag 1.500 kinderen van de honger sterven, terwijl dat niet hoeft wanneer we iets voor elkaar over zouden hebben. Ik zag in mijn volwassen leven vervolgens vele maatschappelijke problemen de revue passeren die meer doden veroorzaakten dan het aantal doden in de situatie waar we nu mee te maken hebben. En hoewel de meeste van die problemen relatief makkelijk op te lossen waren (als we iets voor elkaar over zouden hebben), toonde de overheid geen enkele daadkracht. Tot slot zag en zie ik hoe ongeveer alles voor onze welvaart moest wijken: arme landen worden uitgebuit, regenwouden gekapt, grondstoffen geplunderd, de aarde vervuild, kinderarbeid is de norm en nog veel meer onrecht. Het wordt steeds duidelijker dat we de aarde in rap tempo naar de rand van de afgrond duwen, maar er was en is helaas geen geld om er iets aan te doen… En nu, voor de ‘ziekte’ die een oversterfte heeft van om en nabij die van een griep, moeten we plotseling al onze vrijheden opgeven en worden er door de overheid/banken direct duizenden miljarden extra euro’s/dollars gedrukt. Als jij het nog begrijpt, dan mag je me het uitleggen. Ik ben de draad even kwijt.
App, pas en QR-codes
En inmiddels is de voorspelling van Yuval Noah Harari uitgekomen. We zijn in korte tijd in een controle-maatschappij beland. Er is sprake van verregaande vrijheidsberoving, controle en (toenemende) dwang om je te voegen naar een overheidsbeleid dat verre van onderbouwd is en dat verantwoordelijk is voor gigantische nevenschade op allerlei gebieden.
Voor sommigen zijn alle controlemaatregelen een geschenk uit de hemel, voor anderen is het eerder een gebed zonder einde en nog anderen zien de contouren van het teken van het beest uit de bijbel voor zich. Wie het ook bij het rechte eind heeft, het verhaal is volgens mij nog maar pas begonnen. Ik denk namelijk dat de komende jaren zich zullen kenmerken door een onverwacht hoog aantal doden, grote chaos en agressie.
Doden door het feit dat mensen die zich hebben laten ‘behandelen’, volgens meerdere wetenschappers kwetsbaarder zijn voor nieuwe varianten (die er zeker gaan komen). Agressie van mensen die zich hebben laten ‘behandelen’ tegen mensen die dat niet doen, toenemende agressie van mensen die zich hebben laten ‘behandelen’ tegen de overheid met haar inconsequente maatregelen, en waarschijnlijk een enorme woede wanneer meer mensen erachter komen dat informatie over belangrijke zaken bewust is achtergehouden of verdraaid. Dit alles zal leiden tot chaos, wantrouwen en verwarring maar ook tot een toenemend wakker worden van mensen over wat er zich in de wereld werkelijk afspeelt.
Ik kan me voorstellen dat je je op dit moment afvraagt waarom alles loopt zoals het loopt en hoe het zover heeft kunnen komen. Wat is het krachtveld achter de politiek? Wanneer dat is wat je je bezighoudt, kun je mijn artikel ‘Hoe heeft het zover kunnen komen?’ lezen. (zie blog 34)
Waar het naartoe gaat… (als we alles goedvinden)
Of je nu voor of tegen de ‘behandeling’ bent,
je hoeft geen helderziende te zijn om te voorzien
dat de spanningen hoog zullen oplopen en dat
dat zal leiden tot chaos en agressie.
– september 2021
Om een indruk te vormen van waar het naartoe gaat, kun je naar de buurlanden kijken die in deze tijd wat vooroplopen wat betreft beperkende maatregelen en die we tot nu toe, zij het iets langzamer, hebben gevolgd.
In Israël is 90% van de mensen die op de IC liggen ‘behandeld’
en je pas is daar niet meer geldig zonder een derde ‘behandeling’.
In Frankrijk mag je zonder pas niet meer naar een ziekenhuis,
alleen nog als je heel urgent hulp nodig hebt.
In Italië en Frankrijk staat je baan op het spel wanneer
je je niet volledig wil laten ‘behandelen’.
De oversterfte zal (enorm) toenemen
Het feit dat de oversterfte door de ‘ziekte’ tot nu toe niet zo heel veel hoger lag dan die van een normale griep, betekent niet dat dat zo zal blijven. Ik verwacht dat de oversterfte de komende jaren om verschillende redenen zal toenemen.
- Het is een algemeen bekend gegeven dat het aantal chronische (welvaarts)zieken de laatste tien jaar schrikbarend is toegenomen en dat de algehele weerstand van mensen achteruit gaat door een ongezonde leefwijze.
- Sinds de invoering van de griepprik is deze ziekte verre van uitgebannen. Sterker nog: sinds de invoering van de ‘behandeling’ tegen griep hebben we enkele van de ergste griepseizoenen ooit gehad. Ik zie geen reden waarom dit na de invoering van de ‘behandeling’ voor de huidige ‘ziekte’ anders zal zijn.
- Angst en maatregelen als voortdurend uitgebreid je handen wassen, afstand houden en isolatie hebben ons immuunsysteem verzwakt. Daarmee is onze vatbaarheid voor infecties toegenomen.
- Deskundigen geven aan dat de ‘behandeling’ ons tijdelijk iets weerbaarder maakt tegen de huidige ziekteverwekker, maar dat deze ons tegelijkertijd kwetsbaarder maakt voor nieuwe varianten.
- Het werkingsmechanisme van enkele van de experimentele ‘behandelingen’ baart een aantal wetenschappers grote zorgen, omdat dit mechanisme een reële kans inhoudt op het ontstaan van auto-immuunziekten.
Ik verwacht dat met name de laatste twee punten het grootste risico vormen voor een toenemende oversterfte. Deze oversterfte zal dan dus niet veroorzaakt worden door de ‘ziekte’, maar door de maatregelen die de overheden hiertegen hebben genomen.
Onbegrijpelijk, tenzij…
Wat ik tot nu heb geschetst, lijkt misschien onbegrijpelijk en dat is het ook, tenzij je weet dat de geschetste ontwikkelingen overeenkomen met de huidige doelstellingen van het World Economic Forum, een internationale organisatie waar veel regeringsleiders en de CEO’s van de grootste bedrijven ter wereld aan verbonden zijn.
Wanneer je je verdiept in de doelstellingen van het World Economic Forum, dan lees je dat de huidige ‘ziekte’ bewust wordt gebruikt om een heel andere agenda door te voeren, namelijk het vormen van een wereldregering, die het doen en laten van burgers verregaand zal controleren. En dan gaat het om een controle die echt nog vele malen verder gaat dan de situatie waar we nu met z’n allen in zijn beland.
Ik denk dat, wanneer mensen zich bewust zouden worden van de doelstellingen van het World Economic Forum en de stapsgewijze uitvoering van deze doelstellingen door onze regeringsleiders, ze onder geen beding meer zo gemakkelijk bereid zouden zijn om voor een bioscoopbezoek of leuke vakantie hun vrijheid en zelfbeschikking op te geven. Het zou me zelfs niet verbazen dat veel mensen dan bereid zouden zijn met gevaar voor eigen leven de straat op te gaan om te vechten voor hun vrijheid, zoals dat in Wit-Rusland en Hongkong het afgelopen jaar ook is gebeurd.
Ik hoop echter dat er dan niet al te veel schade is aangericht, innerlijk door de experimentele ‘behandelingen’, en uiterlijk door strijd onder burgers, aanpassingen in de grondwet, etc. Want het is een algemeen bekend gegeven dat eenmaal aangerichte schade heel moeilijk te verhelpen is.
Henk Fransen.
Deze blog gaat nu verder met mijn eigen verhaal en dat is na alle kost hierboven even wat luchtiger kost, hoop ik ....
Beste lezers,
Soms zijn we ongewild onderdeel van iets, waarvan je je pas achteraf realiseert hoe bijzonder het is. Ik weet niet of u dat ook wel eens heeft, maar soms lijkt het of we ongevraagd meespelen in een film, niet als figurant, nee als hoofdrolspeler. Het lot bepaalt het scenario en zo ontrolt zich een scene die je zomaar kan invoegen in het script van een film, vers gedraaid op de set.
Laat ik maar van wal steken: De set is het vliegveld van Gdańsk, tegenwoordig genaamd naar een beroemd leider uit Gdansk: Lech Walesa. Na twee fantastische weken brengen we mijn ouders naar het vliegveld en lopen met hen de imposante aankomst- en vertrekhal in. Twee koffers worden ingecheckt en verdwijnen schurend in de opslokkende muil van een lopende band en weg zijn de twee koffers. Daarna nemen we afscheid van mijn ouders en dat valt niet mee voor ons vieren. Afscheid nemen is toch ook een beetje lijden op de vierkante meter. Mijn ouders chippen zich door de draaihekjes met hun tickets en nog twee maal zwaaien we uitbundig naar hen voordat ook zij worden verzwolgen, in dit geval door de security. Nadat we voor de laatste maal gezwaaid hebben, maakt Agata mij opmerkzaam op een heerschap dat zo'n 25 meter van ons afstaat en die in een innige omstrengeling afscheid neemt van een vrouw. Even later maakt zij zich los van hem en ook zij verdwijnt tussen de poortjes. "He, kijk nou, dat Is L. van N., met wie ik bij PE heb gewerkt een tijdje. " Ik kijk naar de man, een imposant sportschooltype, en hoor van Agata dat hij toentertijd (inmiddels minstens 11 jaar geleden)al veel met zijn lijf bezig was en ongetwijfeld homo moet zijn, mede gezien zijn activiteiten in posts op facebook. Een zonnebril van gerenomeerd merk verstopt zijn ogen, en daarbij is zijn gezicht strak te noemen, evenals zijn torso die met een wit t-shirt alles accentueert wat gezien mag worden. Een strak afsluitende pantalon en een paar kekke schoenen vervolmaken zijn imago van trendy glammerboy, zoveel wordt me wel duidelijk. " Dat is wel even geleden,toch ?" Vraag ik nieuwsgierig aan Agata, en vervolg snel met :"ga effe naar hem toe of heb je daar geen zin in?" Nee, dat gaat niet gebeuren, maar ik zie aan haar dat het haar toch wel boeit deze onverwachte ontmoeting. Alsof ze mijn gedachten leest, vertelt ze over hem dat hij bij PE ooit locatie-chef was in Etten Leur, maar sinds zijn komst werd die afdeling al snel Etten Teleur genoemd. Hij was meer met daten en zijn uiterlijk bezig dan met het runnen van die PE-locatie. ( PE people was het uitzendbureau voor Poolse werknemers, onder andere in Barendrecht nabij de groente-veiling.) Uit arren moede besloot de directie ooit L. over te plaatsen naar Barendrecht waar Agata toentertijd locatie-manager was. De prestaties van L. bereikten ook hier geen opwaartse curve. Hij drukte waar mogelijk zijn nauwkeurig geharste snor. Mij kwam hij niet bekend voor, maar in de grote hal was zijn verschijning imposant te noemen. We besloten hem links te laten liggen en gingen op zoek naar een toilet. Die was gebarricadeerd door de karren van de schoonmaakster en dus ging allereerst Agata het invalidentoilet in, waardoor ik al heen en weer lopend mijn volle blaas in bedwang probeerde te houden. Terwijl ik zo liep kwam L. met masker op en telefoon aan het oor schoorvoetend mijn kant op. Gay zijn in Nederland is geen probleem. Hier in Polen wel en van alle kanten worden deze mensen afgeschilderd als ziek.
Ongewild betekent dit dat de halve Poolse clerus ziek is en recente publicaties staven dit.
.L. komt tergend langzaam dichterbij en zijn parfum snelt hem vooruit. Gelukkig draag ik mijn masker, maar desondanks dringt de zware Chanel-lucht mijn neusgaten in. Spiedend kijkt hij al telefonerend in het rond, waarschijnlijk op zoek naar het toilet, maar die is zoals gezegd gebarricadeerd door de interieurverzorgster. Ik hoor een klik achter mij, en Agata komt uit het toilet. Ik maak haar opmerkzaam dat L. dichtbij staat en met een knik geeft ze aan mij te begrijpen. Ik verdwijn het invalidentoilet in en stort mijn blaas kletterend leeg. Na mijn handen gewassen en gedroogd te hebben loop ik het toilet uit en zie alleen Agata staan. Aan haar zie ik dat zich iets heeft afgespeeld, dat haar nog steeds intrigeert. "Wat is er gebeurd, waar is L. gebleven ? " Agata doet gedetailleerd verslag van de navolgende scene : " Ik liep het toilet uit, waarna jij naar binnen ging. L. naderde ik tot op een paar meter en allereerst complimenteerde ik mijzelf dat ik het van grote afstand in de vertrekhal goed had gezien, het was L. Eerst dacht ik het hierbij te laten en hem gewoon te laten voor wat het is. Maar iets triggerde mij en in een opwelling noemde ik zijn naam: L...! L. Hoorde zijn naam door mij noemen, verslikte zich bijna in zijn telefoon en (dat was het meest verrassende) maakte zich met grote spoed uit de voeten, zoals een door Peter R. De Vries ontmaskerde maffiosi ook zou doen. Hij rende, zonder ook maar om te kijken, met grote spoed, nee alsof hij door iets op de hielen werd gezeten, richting de schuifdeuren van de uitgang. Met zijn witte pantalon sprong hij als een opgejaagde eland over het zebrapad, wegrennend voor iets waarvoor zijn jagersinstinct hem waarschuwde. De jacht leek geopend, terwijl Agata bedremmeld in verwarring achter bleef. Beiden moesten we lachen om dit toch wel kolderieke voorval in de doorgaans bijzonder saaie entourage van een vliegveld. De gehele terugweg bespraken we de mogelijke (film) scenario's : Wie was de vrouw? Zijn geliefde, wat zou betekenen dat hij geswiched is van voorkeur? Is hij inmiddels bi-? Waarom maakte hij zich zo rap uit de voeten als aangeschoten wild? Waarom schrok hij enorm toen iemand zijn naam noemde? Slecht geweten? We kwamen tot de conclusie dat Paul Verhoeven wel raad zou weten met deze scenario's en ze allemaal zou voorzien van enkele dampende sexscenes, zoals ook in zijn allernieuwste film die gaat over een lesbische non en waarover in Polen schande wordt gesproken in de door de kerk gecontroleerde media.
Tot op de dag van vandaag blijft de scene met L. een mysterie en dat is ook het mooie, vind ik. Een film met open einde geeft meer reden tot reflectie dan een goed eindigende film, gevolgd door de opmerking "en że leefden nog lang en gelukkig" .........
Over reflectie gesproken: geregeld bellen en schrijven mij bezorgde familieleden, vrienden en kennissen. Hun boodschap is onverminderd; weet je wel in wat voor land je nu woont, in dat prachtige Polen van je? Inderdaad het land is prachtig, evenals de mensen. Ook mij is het volgende niet ontgaan:
Polen glijdt politiek steeds meer af naar de risee van Europa, als geduchte concurrent van Hongarije en Turkije. Wat bedoel ik precies?
- Vrije rechtspraak in Polen is een farce. Kritische rechters worden steevast vervangen door ultra-conservatieve.
- De Strajk-kobiet is helaas ietwat doodgebloed. Protesten in het openbaar ebben helaas beetje bij beetje weg.
- Maar....de minister van Onderwijs heeft wat nieuws bedacht en daarover is ieder weldenkend mens in Polen het oneens. Op scholen moet binnenkort in de łessen (!) uitgebreid aandacht worden besteed aan de "deugden van de vrouw". Kerk en Politiek zijn twee handen op een buik en daarom heeft deze aarts-conservatieve minister getracht te scoren met dit beleid. Scoren doet hij zeker bij de clerus en zijn kostje is gekocht van de wieg tot het graf......
- Wie moet dat schitterende beleid gaan uitvoeren? Precies, iedereen in de onderwijspiramide van boven tot onder. En nu komt het, in deze beginperiode van opkomend robotisme en staatscontrole anno 2021: Voer je dit niet uit, dan vlieg je eruit en ben je werkloos. Hogescholen, universiteiten, bronnen toch van vooruitstrevend denken zijn nu met handen en voeten gebonden aan de nieuwe richtlijnen, waarbij de allerhoogste ambtenaar, de universiteitsdirecteur eruit kan gooien als hij buiten de gebaande paden gaat denken en doen.
- Poolse hielenlikkerij is het gevolg, zodat uiteindelijk er alleen hardcore katholieken op de scholen en universiteiten zullen werken.
- Steeds meer mensen keren de kerk de rug toe, van jong tot oud en let op, dat gaat sneller dan je denkt. Mensen pikken het niet langer dat hun belastinggeld verkwanseld wordt op een manier die zelfs in Iran niet wordt overtroffen.
- De EU reageert met sancties, vaak in financiele vorm, ook al is Polen lid van de EU. Polen is het voorbeeld van een land waar kerk en politiek ernstig met elkaar verweven zijn en dat leidt tot excessen, waarvan hierboven de voorbeelden.
- Het nadeel van dit alles is, dat mensen schoon genoeg krijgen van kerk en politiek, wat mogelijk ook weer voedingsbodem is van extreme tegenbewegingen. Uit de recente geschiedenis van Europa kent u daarvan de voorbeelden.
Is dat dan alleen in Polen zo?
Nee hoor, enkele jaren terug (8 om precies te zijn) werkte ik voor een Christelijk bestuur, de PCBO. U voelt het al aankomen, op papier christelijk, in de praktijk waren de bestuursleden exponenten van de cultuur in die tijd: potentaten, die er niet voor schuwden directeuren met wie men problemen had weg te werken. Een voorbeeld daarvan was de algemeen directeur met de onbedoeld treffende naam Eikelboom, met in zijn slagschaduw gevolgd door de financieel directeur die (hoe treffend) Monster van achteren heette. Als hij/zij eraan kwam(en), waar dan ook, deed iedereen een stapje achteruit, zelfs op het stadhuis van Rotterdam. Eikelboom was klein, kaal en had een bril op zijn neus die Seys Inquart ook mooi gevonden moet hebben. Met zijn dichtgeknepen ogen kon hij tijdens urenlange directeursvergaderingen niets zeggen. Alleen de bril ging op en af. Als hij als laatste het woord nam, dan viel er een grote stilte want hij velde dan zijn snoeiharde oordeel over de dag of iemand in het bijzonder. Het hardst lachten diegenen die bij hem in het gevlei wilden komen.
Het was alleen de grote Eikelboom gegeven te roken in de 35 scholen onder zijn bestuur. Onze zmlk-leerlingen, het hart op de tong, lieten ongefilterd hun mening horen over de in school hangende rookwolken. Als het rookgordijn eenmaal was opgetrokken werd de bedoeling van zijn bezoek duidelijk: de directeur werd ontslagen, we gingen plots naar een ander gebouw , de school werd onder curatele gezet of we zaten financieel aan de grond.
Ooit werd ik eens opgebeld door hem. "Bengsch, ik wil met je praten. Vanmiddag 15.00 uur te mijner kantore voor een " voeten op tafel gesprek"!
Om 15.00 uur schoof ik aan aan zijn bureau in zijn immens gepolitourde kamer aan de Elzendaal. Na mij de hand geschud te hebben, werd mij bevolen me gewoon op mijn gemak te voelen. Hij trok een la open, pakte daaruit een fles jenever en schonk zichzelf een borrel in. Ik bedankte voor die eer en kreeg een flesje bier toegeschoven door een in de haast opgeroepen assistente. Hij wilde een aantal dingen van mij horen, hoe ik tegen bepaalde zaken betreffende de school aankeek. Ik nam geen blad voor de mond en vertelde hem ongezouten wat ik van de beleidsplannen vond.
Van de meer dan 1000 werknemers heeft nooit iemand het lef gehad hem tegen te spreken of ook maar kritisch tegemoet te treden. Dat zegt wel iets over zijn status. Zijn opvolger waarvan ik de naam niet zal noemen, deed verwoede pogingen hem te overtreffen en zijn status over te nemen, maar slaagde daar tot op heden niet in, gelukkig.
Vooralsnog zijn wij inmiddels 4 jaar in Polen geland, waarvan 3 in ons prachtige huis met berg ernaast, ver weg van al dit geneużel, maar wel in de natuur, in stilte genietend van alle moois om ons heen. Dat zijn niet alleen talrijke dieren- en vogelsoorten, maar ook mooie gasten in onze Bed and Breakfast ŻURAWI JAR en onze kleurrijke klanten voor de Body Stress Release. We laten ons zo min mogelijk beinvloeden door de buitenwereld, die zich wel degelijk aan ons opdringt en waarvoor we ons hoofd niet als een struisvogel in de grond steken. We nemen er notie van en gaan zonder ons door emoties te laten overmannen verder met ons leven zoals wij dat als goed ervaren: in liefde, schoonheid, de waarheid sprekend, invoelend wat de natuur ons wil geven en wat wij eventueel met respect tot ons nemen uit die natuur.
Hieronder een relaas wat ons bezig hield in zomer 2021 :
Deze zomer ging de verhuur van ons appartement boven pas echt los. In de maanden juli en augustus waren we helemaal volgeboekt en meestal via Booking.com. Mensen komen naar ons voor rust, luxe, de persoonlijke benadering, natuur rondom en natuurlijk onze extra's zoals Body Stress Release en extra en vers bereide maaltijden. Maar het ook in de prijs inbegrepen ontbijt mag er zijn met zijn verse door ons gebakken brood, zelfgemaakte jams, eigen honing ...
...en de eieren bij Jadzia vandaan. Ook de groentes uit onze moestuin worden verwerkt in de maaltijden, zoals hierboven in de salade. Verder kopen we streekprodukten in bij gerenommerde winkels in Wąbrzeźno en zo min mogelijk in de supermarkt.
We serveren binnen, aan onze grote zwarte tafel, buiten op ons grote terras of buiten op de picknicktafel, die we een nieuwe plek hebben gegeven.
De plaatselijke krant CWA pakte groots uit met een pagina-groot interview met ons beiden. Kortom, loon naar werken. Zo zorgde de Covid ervoor dat niet alleen BSR onze business is, maar nu ook onze B+B Żurawi Jar. Het moge duidelijk zijn dat combinaties van beiden ook mogelijk zijn en vele gasten lieten zich ook behandelen met Body Stress Release. Ook de mogelijkheid voor all-inclusive is succesvol gebleken dit jaar. Dus het is niet of of wat we doen maar en en....
Mijn ouders gingen per vliegtuig weer naar huis. Michał kwam ze in Eindhoven ophalen, en zo kwam er veel te snel een einde aan het bezoek.
Sztywny Pal Azji heet de groep. Ik had er nog nooit van gehoord, en niet helemaal mijn muzieksoort, maar het optreden was goed. De tournee werd gehouden in het kader van hun 35 jarig bestaan...
En toen was het tijd voor het eerste Jazz-festival van Wąbrzeźno genaamd : WĄBJAZZNO.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten