DE GRENS
Bij het naderen van een grens stijgt de spanning altijd, de gemoederen raken verhit. Mensen zijn niet geschapen om in grenssituaties te leven, ze vermijden ze of proberen ze zo gauw mogelijk te overwinnen. Toch stuit je overal op grenzen, je ziet en voelt ze overal. Kijk maar in een wereldatlas : enkel grenzen.
Van oceanen en continenten. Woestijnen en bossen. Van neerlag, moessons, tyfoons, bebouwde en woeste grond, permafrost, zuurheidsgraden, sedimenten en conglomeraten. Daarbij komen nog de grenzen van de afzettingen van het Quartair, van vulkanisch gesteente, van basalt, krijt en trachiet. We kunnen ook de grenzen van het plateau van Patagonie zien, subtropische en arctische klimaatzones, de erosiegrenzen van het stroomgebied van de Adige en het Tsjaadmeer. De grenzen waarbinnen verschillende zoogdieren voorkomen. Insekten, amfibieen en reptielen, waaronder de levensgevaarlijke zwarte brilslang en de enge, maar gelukkig luie anaconda.
En de grenzen van monarchieen en republieken ? Van verzonken koninkrijken en vergane beschavingen ? Van verdragen, pacten en bondgenootschappen ? Van zwarte en gele stammen ? Volksverhuizingen ? De grenzen tot waar de Mongolen zijn gekomen, tot waar de Chazaren, tot waar de Hunnen ?
Hoeveel slachtoffers, hoeveel bloed en lijden hebben te maken met grenskwesties ! De begraafplaatsen van hen die overal ter wereld bij de verdediging van grenzen zijn gevallen, zijn eindeloos groot. Al even uitgestrekt zijn de begraafplaatsen van de waaghalzen die hun grenzen probeerden uit te breiden. Je kunt ervan uitgaan dat de helft van de mensen die ooit op aarde hebben rondgelopen en hun leven op het veld van eer hebben gegeven, hun laatste adem hebben uitgeblazen in veldslagen die door grensgeschillen werden veroorzaakt.
Die gevoeligheid voor grenzen, die onuitputtelijke ijver om ze steeds weer aan te geven, uit te breiden of te verdedigen, kenmerkt niet alleen de mens, maar de gehele bezielde natuur, alles wat zich ter land, ter zee en in de lucht beweegt. Er zijn zoogdieren die zich bij de verdediging van hun territorium aan stukken laten scheuren. Er zijn roofdieren die hun tegenstanders doodbijten wanneer ze nieuwe jachtgebieden willen veroveren. En zelfs onze rustige , tamme huiskater; kijk eens hoeveel moeite hij doet, zich spant en afmartelt om er hier en daar wat druppeltjes uit te persen waarmee hij de grenzen van zijn territorium afbakent.
En onze hersenen ? Daar is toch een eindeloze hoeveelheid grenzen van allerlei soort geprogrammeerd. Tussen de linker en de rechter hersenhelft, tussen de voorhoofdskwab en de slaapkwab, tussen de hersenstam en de pijnappelklier. En de grenzen tussen cellen, vliezen en zenuwknopen ? Tussen het ruggemerg en het verlengde merg ? Let eens op hoe we denken. Bijvoorbeeld : dit is de grens, tot hiertoe en niet verder ! Of we zeggen : pas op dat je niet te ver gaat, want je overschrijdt een grens !
Daarbij komt dat al die grenzen, in ons denken en voelen, de grenzen van geboden en verboden, steeds verschuiven, elkaar kruisen en beinvloeden en zich ophopen. In onze hersenen is sprake van een ononderbroken grensverkeer, langs grenzen en erover. Vandaar die pijn in de slapen en migraine, die duizeligheid, al komen er ook parels voor : visioenen, illuminaties, gedachtenflitsen en, zij het jammer genoeg minder vaak, geniale invallen.
Een grens betekent stress, zelfs angst, veel minder vaak bevrijding.
Het begrip grens kan iets definitiefs inhouden, een deur kan voor altijd achter ons dichtslaan : zij is de grens tussen leven en dood. De goden weten van onze onzekerheid en proberen daarom zielen te winnen door te beloven dat ze als beloning het koninkrijk Gods zullen binnentreden en dat dit rijk ZONDER GRENZEN zal zijn. In het paradijs van de God van de Christenen, in het paradijs van Jahweh en van Allah zijn geen grenzen. De boeddhisten weten dat het nirwana de toestand van volledige gelukzaligheid zonder grenzen is. Wat ieder het vurigst wenst, waarop ieder wacht en waarnaar hij verlangt, is kortom die onvoorwaardelijke, volledige, absolute grenzeloosheid.......
Ryszard Kapuściński
Imperium (ondergang van een wereldrijk)
De Arbeiderspers Amsterdam
1993 Vertaald uit het Pools door Gerard Rasch
In de jaren 80 zong de Nederpop-band Het Klein Orkest : "En de duiven, zij vliegen over de Muur van het IJzeren Gordijn, van Oost naar West-Berlijn, omdat zij soms in het oosten en soms in het westen willen zijn......." Schoot mij zo even te binnen.........
Dit is blog 25.
Veel mensen geven dat aantal een speciale betekenis : 25 jaar bij dezelfde baas (feestje en bonus), 25 jaar getrouwd (zilveren huwelijk), 25 jaar scheidsrechter of lid van een club, 25 jaar geleden viel dat regime, overleed die belangrijke persoon, gebeurde dat belangrijke feit, meestal reden voor een avondvullend programma op de tv. Vijfentwintig op zich, is dus iets om even bij stil te staan, meestal om terug te kijken, iets wat wij allen graag doen.
Effe lekker in het verleden kijken, en teruggaan naar die momenten die voor jou dierbaar waren. Het oude Radio Veronica had vroeger een kreet die men de ether in slingerde :" Herinnert u zich deze nog, nog , nog .....? " en juist die galm aan het eind, gaf deze kreet iets magisch mee. Een kennis van mij werkt bij radio Gouwestad in Gouda en draait al jaren gouwe ouwe hits van albums uit zijn eigen collectie in zijn eigen programma. Op facebook komen wekelijks zijn aankondigingen voorbij voor muziek van 25 jaar of langer geleden. Veel mensen vinden dat heerlijk, dat terug naar die goeie ouwe tijd, met muziek, foto's en wat al niet meer. Effe lekker ouwe koeien uit de sloot halen of een soort terugverlangen naar vroeger, naar die tijd van weleer, met zijn muziek, foto's, verhalen en intieme gevoelens die hoorden bij die leeftijd. Soms zwemelen we bij het horen of zien van curiosa uit die tijd. "Tsjezus, dat waren nog eens tijden "! , verzuchten we soms.
Ik laat het aan u om de vorige 24 blogs nog eens lekker door te lezen of niet. Twee jaren in vogelvlucht !
De mens is geneigd om veel in het verleden te spitten. Helaas zitten er vaak ook minder leuke items in die omgeploegde akker van toen. Gevoelens komen weer op en spelen vaak een minder fijne rol in het leven nu. Sterker nog, die ouwe meuk van vroeger, beinvloedt vaak ons leven nu of in ieder geval onze stemmingen, onze gedachten. Hierdoor blijven we soms hangen in iets, als die ouwe lp van Pink Floyd uit mijn collectie, waar de naald van de platenspeler altijd op dezelfde plek zal blijven hangen, net in die geweldige gitaarsolo van David Gilmour. We geven de arm van de platenspeler een duwtje en met krassend geluid, scratchend zo u wilt, vervolgd de naald het nummer in een andere groef en haalt zowaar het einde van het nummer zonder moeite.
De mens is ook geneigd om heel erg naar de toekomst te kijken. Mijn god, wat gaat het worden met mij, met ons, met de wereld ? We kunnen ons soms zorgelijk gedragen en dat uit zich in angst voor wat de toekomst brengen moge. De akker moet nog gezaaid worden, en voordat de zaadjes in de grond gaan komen visioenen van mislukte oogsten reeds op het netvlies. Voor sommigen reden om dan toch maar niet iets te gaan doen, niets doen dus. Blijven hangen, net als de naald van de platenspeler in de groef van de lp. Angst weerhoudt mensen om dingen te gaan doen, op te pakken, in gang te zetten. Gevraagd naar de beweegreden(en) waarom mensen die keuze maken beantwoorden ze vaak met : "Zekerheid is voor mij erg belangrijk! Ik spring niet zo gauw in het diepe, hoor ! " En dus blijven ze wonen op dezelfde plek, blijven hetzelfde werk doen bij dezelfde baas, sporten al jaren op dezelfde dag of avond, eten al jaren op woensdagavond friet met mayonaise en ga zo maar door. Uiteindelijk is het ieders vrije keuze hoe zijn leven in te richten. Ja , want zo is het ook nog eens een keer. Jij bent de bestuurder van jouw auto, van jouw leven en je gaat ergens naartoe en dat maak jij zelf uit. Ja toch ! Niet dan ! , zeggen ze in Rotterdam. Bemoei je niet met mijn leven, pleurt nou gauw eens op ! Ok, ok, ok, ok, en ik stop al .......ik bedoelde het niet kwaad................
Deze blog, inderdaad nummer 25, getuigt van het nu. De vorige 24 blogs getuigen van de dingen toen die ertoe geleid hebben tot wat het leven voor ons nu is : We zijn inmiddels alweer 2 jaar in Polen. Eerst een jaar in ons appartement in Grębocin, en nu na de bouw van ons houten huis wonen we hier alweer een jaar. Dus van de Walmolen 18 te Barendrecht (29 jaar) via Grebocin naar ons houten huis op de heuvel in Czystochleb. Hier wonen we en beginnen we ons beetje bij beetje te settelen qua werk, buren, kennissen, hobby's, boodschappen, de Poolse taal, de tuin, de bijen en nog veel meer aspecten. Hebben jullie geen angsten ? Ben je niet eens bang ? Jazeker, net als iedereen, al kun je er op diverse manieren mee omgaan. Ook wij hebben een verleden en soms maken we ons zorgen over de toekomst, ja. Wie doet dat niet ? Ooit ontstond bij ons het idee om naar Polen te gaan. Dat bracht heel wat teweeg bij ons, bij onze kinderen en kleinkinderen, bij ouders en bij vrienden en kennissen van ons. Toch hebben we doorgezet, ook als het tegen zat, en ook daar heeft u het een en ander over meegekregen in de blogs. Sommigen verklaarden ons voor gek en dachten " dat wordt nooit wat" , anderen steunden ons waar nodig en enkelen liepen uiteindelijk, enigszins talmend over naar het andere kamp. Hoe heet dat zo mooi : Met vallen en opstaan. Er liggen nog heel wat uitdagingen op ons pad. Met de blogs maken we u deelgenoot van die uitdagingen en we zijn ons ervan bewust dat we ons met die informatie toch een beetje bloot geven, ons kwetsbaar opstellen soms. U kijkt over onze schouder mee en de reacties zijn over het algemeen bemoedigend, soms kritisch, dan weer komisch of soms zelfs intiem van uw kant. Uit uw reacties putten we moed, inspiratie waarvoor zeer veel dank !
Mensen lezen de blogs, bekijken de foto's, en besluiten naar ons toe te komen om ons te begroeten live, maar ook om te zien hoe het er hier echt aan toe gaat, hoe het er in het echt uitziet. Voor ons is het inmiddels gewoon, maar mensen vallen zo nu en dan even stil, komen tot rust op de heuvel in een overweldigende natuur die ons van alle kanten omringt.
Gosia en Janusz, sinds lang vrienden van ons en wonend in Solingen in Duitsland, waren kortgeleden op bezoek. Janusz werkt in een drukkerij, Gosia is Fysiotherapeute en kunstenares. In ons oude huis in het trapgat boven aan de trap, hing een schilderij van haar : de denker. Zij zijn een dag hier geweest en zagen voor het eerst in hun leven een Kraanvogel, in het Pools Żuraw genaamd. Die imponerende vogel bracht haar tot het uiten van de volgende vraag : Hebben jullie al een naam voor jullie huis of land ? Nee, een goede naam hadden we nog niet, behoudens de afgezaagde oer-hollandse benamingen als Carpe Diem, De Uitkijk of Il Paradiso. Wel gaven we aan dat toen we ooit op zoek waren naar een stuk land, ook wij verrast waren door de aanwezigheid van de Żuraw. Die aanwezigheid heeft mede ertoe bijgedragen dat we dit stuk land gekocht hebben.
Een dag na hun bezoek belde Gosia op en zei een prachtige naam te hebben voor ons landgoed/huis, en dat zij het ontwerp en de uitvoering ter hand zal nemen.
Met enige trots presenteren we in deze blog 25 de naam van ons landje, en die klinkt als een klontje :
ŻURAWI JAR
(Spreek uit : Zjoeravie Jaar) Vrij vertaald in het nederlands : De Kraanvogel Vallei. Prachtig toch !?
Soms laat ook de eland zich weer eens zien. Vorige week liep dit mannetje voorbij.....................
Zoals u weet verhuren we onze bovenverdieping aan gasten. Via de website van Natuurhuisje.nl heeft nog nooit iemand geboekt, dus dat kunnen we als toch wel teleurstellend omschrijven. Een Nederlander blijft voor de natuur liever binnen de Hollandse grenzen en stort zich niet zo gauw in een Pools avontuur. Daarom verhuren we onze zolder sinds kort op een globaal medium, waarvoor geen grenzen gelden : AIRBNB. Inmiddels hebben we al diverse gasten mogen ontvangen voor een nacht, maar ook voor meerdere nachten. Zo ontvingen we Poolse gasten uit Warszawa, Katowice en Poznan, maar ook uit de USA en twee weken geleden 5 gasten uit Dnjepropetrowsk (Oekraine).
Zij kwamen met de auto (1800 km) om te overnachten bij ons, maar ook om mee te doen aan het EK klassiek boogschieten op het kasteel van Golub-Dobrzyń, hier vlakbij. De man geheel links is de wereldkampioen klassiek boogschieten van 2015 en 2017. Wladimir, in het midden naast vrouw en zoon, onderging enkele BSR-sessies bij mij. De drie mannen deden mee aan het EK maar kwamen dit jaar niet door de kwalificatie-ronden heen, helaas. Afgelopen week ontvingen we een leuke recensie van hen en die wil ik u niet onthouden :
Красивый, уютный, современный дом в лесу. Мы приехали в 5 утра, но хозяева нас ждали и встретили. Хозяева очень гостеприимные, идеальная чистота, и все необходимое для жизни и отдыха. Дом стоит на пригорке и с него открывается чудесный вид на лес. Муж хозяйки отличный массажист, помог мне с больной спиной. Советую всем путешественникам этот дом. Из недостатков, без точных координат дом найти сложно, находится он в лесу, вдали от населенного пункта.
Agata moest vroeger verplicht Russische leren. Dat kwam nu eindelijk eens van pas :
Mooi, modern en gezellig huis in het bos. We kwamen om 5 uur in de ochtend aan, maar dat was geen probleem, ze ontvingen ons hartelijk. De gastvrouw en heer zijn zeer gastvrij. Er is perfecte netheid en alles wat je nodig hebt voor leven en ontspanning. Het huis staat op een heuvel en biedt prachtig uitzicht op de velden en bossen. De man van de gastvrouw is een uitstekende masseur en heeft mij in 3 sessies van een pijnlijke rug afgeholpen. Ik beveel alle reizigers dit adres aan. Er was een tekortkoming : We konden het huis niet vinden, wat in het bos ver van het dorp ligt. Daarom op Airbnb graag de coordinaten vermelden. (en dat hebben we inmiddels aangepast, zodat mensen met Google Maps er eenvoudig heengeleid worden) Groet, Włodzimierz/Wladimir
Deze blog opende met het stuk over de grens/grenzen. Oekraine, in het Pools Ukraine genaamd, betekent letterlijk : Grensland. Als u op de kaart van Europa kijkt, ziet u dat Ukraine een enorm land is, dat inderdaad grenst aan Europa. Wladimir heeft een klein boekje opengedaan over de politiek in Ukraine en de Russische inmenging, lees inlijving van De Krim. Zij wonen in die regio en de constante dreiging bezorgt hem veel kopzorgen, lees stress. Wij zijn blij dat we hen enkele goede dagen hebben kunnen bieden en zeer boeiend mensen te spreken die in die omstandigheden moeten leven.
Op 10 juli werd ik 57, en dat vierden we op zaterdag 13 juli bij ons thuis. De familie was uitgenodigd en voor hen serveerden we een Chinese Rijsttafel met alles erop en eraan.
Juist op deze dag werden we tijdens het eten overvallen door grote zwermen vliegen. Het eten stond binnen op tafel, en werd buiten opgegeten. In de tussentijd zagen grote aantallen vliegen kans ons huis te betreden. Met vliegenmeppers gingen we ze te lijf, waaraan ook Bartek met dochter Kaja deelnamen...
Leg Kaja op de vloer met uitzicht op een taartpunt en je hebt ieders aandacht.........
Na de viering van de verjaardag, lees de dag erna, zijn we een halve dag bezig geweest om alle vliegen binnen met de vliegenmeppers te doden. Onze conclusie was dat het zo niet verder kon. Horren op zolder en een hordeur beneden waren nodig en moesten met spoed worden besteld en gemonteerd. Tevens lieten we op zolder 2 verduisterings-rolgordijnen ophangen, daar het hier om 4 uur in de ochtend al licht begint te worden.
Zondag 14 juli, ging ik voor het eerst naar een Pools muziekfestival in Ostróda, 100 km. bij ons vandaan :
In het centrum van Ostróda staat een oude, vervallen kazerne. Een prachtig terrein voor een Reggae festival. Ik zag diverse optredens, maar 2 sprongen eruit :
1. Marcus Gad & Tribe
2. Samory-I (zang) met een geweldige bassist in de begeleidingsband ..............
Hoe zeg je dat ook weer : Zo high als een Vlaamse Papegaai............
Dat gold niet voor mij, overigens. Ik moest midden in de nacht nog 100 km. terugrijden en dat is met alle wild in de bossen uitkijken geblazen...........Ik kijk terug op een mooie festivaldag, waarin ik mij naast de steengoede reggae, ook fotografisch flink heb uitgeleefd. Het was een mooi verjaardagscadeau !
Intussen groeiden de augurken als kool in de moestuin. Er moest dus snel geoogst worden, waarna we er Ogórki Kiszone (zoute, beter gezegd, gefermenteerde augurken) van maakten in kleine potten, maar ook in een grote pot van 8 liter !
Ook de tomaten doen het hartstikke goed. Ook die maken we in in zout water. Als we binnenkort of in de winter spaghetti willen eten hebben we tomaten uit eigen tuin in het gerecht. En ja, deze tomaten hebben echt smaak !
Van 17-25 juli kwamen mijn ouders Rina en Dries bij ons op bezoek. Altijd fijn om je naasten om je heen te hebben, overigens. Met hun 85 en 86 jaar zijn ze nog hartstikke kwiek voor de leeftijd. Nu reisden ze naar Gdańsk, binnenkort in september vliegen ze naar Amerika om bij mijn broer Otto in Traverse City (Michigan) op bezoek te gaan.
Een bezoek aan het centrum van Gdansk is altijd leuk en het was heerlijk weer, dus genieten geblazen.
We ontdekten een nieuw dakterras met prachtig uitzicht over Gdansk....
Maar het nieuwsgierigst waren Rina en Dries natuurlijk naar ons huis met de tuin en de nieuwe oprit..
Daarnaast deden ze allebei waar ze goed in zijn : Rina doet wat herstelwerk, lekker op het terras....
...en Dries gaf de twee BSR-tafels een onderhoudsbeurt .....
Het leuke was dat zij getuige waren van de eerste honingoogst. De bijen, dat is Agata's ding en zij wordt daarbij in dit eerste jaar geholpen door Marek Grzybowski. Eerst een beetje rook en dan kijken waar de bijen de honing hebben verstopt tussen half mei en eind juli, dus in dik twee maanden tijd.
Voor de ingang van de Bijenkorf is het net zo druk als ooit bij de Dolle Dwaze Dagen in Rotterdam...
Agata heeft inmiddels ervaren, dat als het weer veranderd, lees : er regen of onweer op komst is, de bijen onrustig zijn, meer herrie maken en haar soms pardoes aanvallen, met als gevolg twee beten in nek en oksel.
Uiteindelijk werden de honingraten met honing eruit gehaald. Inmiddels hebben we tweedehands een slingerapparaat van oerdegelijke duitse makelij aangeschaft en daarmee slingerden we de honing uit de raten.
En dat leverde maar liefst 1,5 kilo heerlijke, pittige naar diverse bloemen smakende honing op.
Weet u overigens hoe het leven van een bij eruit ziet? Hieronder hun leven van 28 dagen in een notendop :
Dag 1-2 Bij komt ter wereld en start gelijk met het schoonmaken van de zeshoekige cellen.
Dag 3-5 Bij voedt oudere larven
Dag 6-12 Bij voedt jongere larven
Eerste vlucht naar buiten
Bij ontvangt eerste nectar binnen in de bijenkorf
Bij stampt het stuifmeel aan
Bij helpt met schoonmaken van bijenkorf, corvee dus....
Bij bouwt 6-hoekige cellen
Dag 12-23 Uitzweten bijenwas
Uitvliegen naar buiten, tot een paar kilometer ver
Dag 17-19 Bij is bewaker van de bijenkorf
Dag 20-28 Bij vliegt naar buiten en haalt nectar en stuifmeel en brengt dat naar de bijenkorf
Dag 28 of iets later : Bij heeft zijn leven erop zitten en overlijdt.
Wij realiseren ons steeds meer dat bijen heel belangrijk zijn voor ons mensen hier op aarde. Zonder bijen hebben ook wij geen leven. Verdelgingsmiddelenfabrikant Monsanto (Roundup) is inmiddels overgenomen door het Bayer-concern. Bayer heeft veel ervaring opgedaan in het verleden en weet hoe je ongedierte, inclusief Joden en andere Untermenschen, effectief kunt bestrijden. Met name bijen zijn zeer gevoelig voor gif en op het moment dat ze merken dat er gif in het spel is, stoppen ze pardoes met hun leven en dus ook met hun volk in de bijenkorf. Wereldwijd is er een enorme sterfte aan de gang van bijenvolken, helaas. Gelukkig leven onze bijen in een omgeving waar jaarlijks de mais gelukkig maar een keer wordt bespoten. Wij maken onze buurman erop attent dat hij spuit na zonsondergang, als de bijen binnen zijn. Gelukkig geeft hij hieraan gevolg en daar zijn we erg blij mee.
Wij doen er alles aan om op onze 1,5 hectare zoveel mogelijk wilde bloemen en planten te laten groeien. Fijn voor de bijen en voor ons om naar te kijken. U kent lijnzaad, waarschijnlijk. Wat korrels strooien en binnen een mum van tijd bloeit de vlas met prachtige witte of blauwe bloemen...
Ook buitenshuis is veel te zien. Op een zondag was er een oude auto en traktorenshow in het centrum van Wąbrzeźno.
Natuurlijk maakten we een wandeling door de bossen en weilanden...
Voor het eerst ging ik , samen met mijn ouders, met de trein naar Torun, en ik moet zeggen dat het ritje Zieleń - Toruń-centrum best comfortabel was in spiksplinternieuwe wagons en in vergelijking met Nederland niet duur.
De week met mijn ouders vloog voorbij en dat vonden zij zelf ook. Volgens traditie stookten we op de laatste avond een lekker vuurtje voor de garage....
Afscheid nemen is niet mijn sterkste punt, maar de wetenschap dat we hen met Kerst weer zullen zien, geeft toch weer moed. We zijn dan van plan om met onze auto naar Nederland te rijden. Op die manier zijn we wat vrijer en kunnen we meer spullen meenemen dan in het vliegtuig.
Ik heb heel wat reacties gekregen op Blog 24, en met name de beschrijving van de assuradeur, verzekeringsagent, vonden sommigen wat te ver gaan. Ik zou de geachte beroepsgroep over een kam scheren. Helaas ben ik het niet met hen eens. Ik beschrijf onze situatie op dat moment, en voor mij was er een grens overschreden. Dat heb ik mogelijk wat stevig beschreven. Maar 1 man maakt nog niet dat alle assuradeurs uit hun neus zitten te eten, geldwolven zijn, en niets doen voor hun geld.Dat is net zoiets als, dat alle vrouwen met een niqab op een terrorist zijn, alle Duitsers nazi's en alle Polen dronkelappen. Even voor de duidelijkheid : Een verzekeraar/verzekeringsagent/tussenpersoon in het algemeen, behoort nou niet tot het meest progressieve deel der natie. Hij is gebaat bij angst en doet daarom goede zaken met mensen die zekerheid willen voor het geval er iets mocht gebeuren in de toekomst met hun huis, boot, auto, echtgenoot, en ergo : bespaard te blijven van enig risico. En daar hebben mensen aardig wat geld voor over. Want ja, dat risico hangt als een zwaard van Damocles boven ons hoofd en wat is er mooier dan dat risico af te kopen. Heel wat mensen geloven in dat risico en in de illusie dat zij nu risicoloos door het leven gaan. Mocht er iets gebeuren, iets ernstigs, dan dekt de verzekering dat. Ik kan u nu al op een briefje geven, dat dat nog wel eens tegen kan vallen. Kijk maar naar de pensioenfondsen, die binnenkort gaan korten, terwijl u dacht dat dat ABP zo'n stabiele financiele speler in de markt was. Bijna alle ambtenaren, inclusief Agata en mijzelf, ontvangen uiteindelijk ons pensioen via het ABP, zelfs in Polen. Ik heb altijd geroepen dat ik dat nog wel eens moet zien. Mensen keken mij op zo'n moment mismoedig aan, met gefronste wenkbrauwen en een meesmuilend lachje om de mondhoeken. Dat zal allemaal wel meevallen, joh ! Onze opgebouwde spaarcenten zijn in de loop der jaren belegd door de grootste lulhannesen in dikke Mercedessen, Porsches en Maserati's. Het interesseert hen geen reet of u en ik dat pensioen zoals ooit belooft (aangevuld mogelijk ook nog met extra inleg), wel zullen krijgen, want zij hebben hun bonus voor dit jaar alweer binnen.
Het leven met de angst dat er misschien wel eens iets kan gebeuren, tsja dat valt veel mensen zwaar. Alleen de gedachte aan alle erge dingen die er kunnen gebeuren, dat maakt mensen angstig, bang het niet te zullen redden. Dood gaan we allemaal, wanneer en hoe weten we niet, gelukkig.
Laat ik tot slot met het volgende eindigen : Leef in het nu, accepteer dat die zware gedachten er soms zijn, aanschouw ze en gooi ze letterlijk in de prullenbak. Geniet van het moment, van de zon, de regen, de bloemen, uw partner, uw auto, ouders, kinderen en kleinkinderen etc. Het zijn de kleine dingen die het hem doen, zeggen ze wel eens. Die kleine dingen zijn niet in geld uit te drukken zo mooi, dus geniet daar met volle teugen van. De mooiste dingen in het leven zijn gratis : Liefde, Lachen, Knuffelen, Innerlijke Rust, Familie, Dankbaarheid, Respect, Manieren, Slapen, Vrienden, Integriteit, Vertrouwen, Geduld, Talenten, Zelfreflectie, Bewustwording, Ontspanning, Wijsheid, Positiviteit en Geluk.
En als je dat doet heb je nu, op deze dag , op dit moment, een puik gevoel, een gevoel van gelukzaligheid , bijna zo mooi als het nirvana, grenzeloos mooi, en probeer dat zo lang mogelijk vast te houden !
Gelukkig hebben wij een berg waar we even een frisse wind door onze haarbos (Agata) of berg stekels (mijzelf) kunnen laten waaien. Niet alleen de was frist ervanop, ook onze mind. En met een heerlijk zonnetje erbij is op die manier de was ophangen een fijne job om te doen, zowaar....
Soms heb je pech, zoals hier met een lekke band. Je kan dan als een zuurpruim gaan rondlopen en balen dat het zo is. Het is wat het is. Je kan dan maar beter een praatje maken met een zomaar naar ons toekomend vrouwtje, en dan tot grote hilariteit vaststellen dat zij een typetje van Martin van Waardenberg is, daar hoef je niet voor naar het Rotterdamse Luxor in 2020 !
Onze oranje vrachtwagen gaat in de verkoop. Maar voordat het zover is, moet er wel het een en ander aan gebeuren. Samen met Tomek, onze buurman van de paarden, hebben we de strategie bepaalt: De bodem van de laadbak moet vervangen worden, want de houten platen krullen in de droogte nu om als grote kroepoeken. Dus de twee enorme houten platen eruit gesloopt..............
............nieuwe ondergrond van houten latten erin en daarop stevige stalen platen geschroefd en aan elkaar gelast...
............en dat ziet er dan zo uit..........
.....glimt als een hondenpikkie in de maneschijn , zeggen we dan..............
Daarna zijn we 3 dagen aan het poetsen, polijsten geweest, zowel van binnen als van buiten.
De Mercedes-Benz van 27 jaar oud ziet er fantastisch uit, niet ? Hij staat nu te koop voor 15.000 Zloty, omgerekend zo'n 3500 Euro. De auto staat bijna een week op de site OTOMOTO, maar tot nu toe heeft nog niemand gebeld helaas.
En hoe is het met jullie huis gesteld in tijden van onweer ? Hier in Polen is het verplicht om je huis tegen blikseminslag te beschermen. Op ons dak lopen stalen draden (zie foto duif), die op diverse punten naar beneden de grond in lopen, waar ook een kabel om het hele huis is ingegraven om bij een inslag alles af te voeren. Hieronder zie je de kabel lopen langs de dakrand, en verder langs de regenpijp naar beneden. In onze meterkast is een speciale groep met schakelaar ingebouwd, die ervoor zorgt dat op het moment van een inslag in een keer alles wordt uitgeschakeld.
Buurman Tomek, die mij hielp met de vrachtwagen, is panisch van onweer. In geval van onweer gaat hij in de kelder van zijn huis zitten tot het voorbij is.............
Over het zomerse weer hoor je ons hier in Polen niet klagen, overigens. Al weken is het hier stabiel zomerweer met temperaturen zo rond de 25 graden of meer. In Nederland is het even heel heet geweest met een record van 42 graden. Hier niet van dergelijke uitschieters. Minpunt is dat het erg droog is. Eergisteren heeft het s'nachts geregend (5 liter per vierkante meter), maar dat was niet genoeg om onze regenwaterput te vullen. We hebben een waterpomp gekocht die dat water oppompt om de bomen en planten water te geven, maar als die put droog staat valt er weinig te sproeien. En dus sproeien we met kraanwater.
Vlakbij de regenwaterput hebben we sinds kort 3 compostbakken gestationeerd. Hierin storten we ons organisch afval (dus ongekookt, ongebakken) en uiteindelijk, na compostering gooien we de compost weer terug in de tuin en gaat ook volgend jaar alles weer lekker groeien en bloeien......
Wat is er mooier om s'ochtends om 6 uur op te staan en te genieten van het opkomende zonnetje, terwijl de mist optrekt. Wij kunnen hier erg van genieten, van die momenten............
Een tijdje terug ontstond het idee om een badkuip op de berg naast ons huis neer te zetten. Wojtek, de broer van Agata gaf aan dat hij nog een bad in de tuin achter zijn huis had staan. Al tientallen jaren ligt het daar en hij was blij dat hij het kwijt was.
We gingen het bad samen bekijken en troffen dit loodzware gietijzeren bad aan, helamaal onder de roest en vuiligheid. Na gedegen schoonmaakactiviteiten mijnerzijds (met zo'n naam kan dat ook niet anders...) bleek aan de onderkant van het Duitse bad een jaartal ingestanst te zijn : 1919. Kortom, een 100 jaar oud bad. Met 4 man tilden we het op onze oranje vrachtwagen en bij ons thuis, nodigden we de buurman Tomek uit om te helpen met tillen bergopwaarts. Het eerste stuk ging met de tractor. Daarna met z'n drieen het loodzware ding naar boven gesjouwd. Op de berg is een gat in de grond, waarschijnlijk van een boom die daar ooit heeft gestaan. Dat leek ons een mooie plek voor het bad.
Ik kocht 4 betonnen tegels van 50x50 centimeter en als een volleerd stratenmaker werd het waterpas gelegd ........
... en kreeg het bad zijn definitieve plek, vlakbij de hangmatten, onder de bomen.
Na plaatsing moest het bad ingewijd worden. De 50 meter lange slang werd uitgerold, en het bad werd gevuld. Eerst met water .............
.....maar dat is het niet echt. Dus weg met die plastic eend ! Kruiden, die moeten erin !
Aan kruiden geen gebrek, dus het bad werd gevuld met water en kruiden. Daarna 2 grote pannen en twee volle fluitketels heet water erin en zitten maar................
Na twee dagen sjouwen met heet water in pannen, hebben we de loodgieter gebeld. Die heeft in het ketelhuis nu een extra tappunt voor heet water gemaakt, waar je de 50 meter slang op klikt en je kunt heerlijk warm water laten stromen in het bad op de berg.
De plek is zo gesitueerd dat niemand je kan zien vanaf de weg. Rond 16.00 uur staat de zon pal in je gezicht en dat is heerlijk terwijl je geniet in de badkuip. Agata kreeg bij haar eerste sessie gezelschap van een Wielewaal, die op een tak 2 meter boven haar ging zitten en ongeveer 20 minuten lang keek wat dat nu wel niet was daar beneden..........Ook bijzonder was, dat Agata bezoek kreeg van een grote libelle, die wel 10 minuten op haar neus heeft gezeten. Libelles zijn niet bang uitgevallen. Soms gaat er zo maar een op je teen zitten......
Er vliegt van alles rond hier en soms zijn dat ook wel eens mensen.....................
...maar soms ook andere types die we nog niet eerder hebben gezien. Soms prachtig van kleur en lieflijk..................
.......soms in zwart en gevaarlijk dreigend..............
...maar het mooist is natuurlijk de combinatie van een insekt en een bloem...
En zo komt ook aan blog 25 een einde. Het plan is om voorlopig nog door te gaan met de blog. Waar we ook mee doorgaan is de verkoop van ons appartement in Grębocin. De afgelopen tijd hadden we 2 kopers, die helaas op het eind afhaakten. We geven niet op, no way ! Ook de vrachtwagen staat in de verkoop en ook dat is afwachten. We houden u met de komende blogs op de hoogte en sluiten deze blog af met een impressie van ons heerlijke terras en moestuin in zomertijd.
Do widzenia !
Andy en Agata.
